brownian

I am not going to beg...

2012-02-07T21:02:00.000-08:00

anyone to give me a post-doc...seriously. I do not fit in the math society. I already feel different and that's why I am not going to insist about getting a job if they do not grant me one. Moreover I am hell scared of saying " I wish I never got a post-doc and my academic career was over after grad school" in future looking back to past, which is now. I am yearning for a job which will not lock me in my room, which will let me move my body. At least it will not be the case that: The more stable you are, the more quite and still, the better it is.
I want to be awarded for my good will. I want to be given power to do good. Being accepted in the way I prefer to be and not judged for being not as successful and as enslaved as my peers... I would not be saying this if I was awarded financially. That's how people can enjoy their work. For the love of money.
Moreover I start to realize that some people do not like me. Maybe I am not trying hard enough to look weak or super strong to gain either their sympathy or admiration. Would I not like somebody like myself? that's not true.

Women in math

2012-02-06T20:18:00.000-08:00

I am a woman in math. Making introspection, I never thought that women are not as smart as men, but sometimes I think that learning a lot of math, writing the coolest papers on hot topics and making herself a social environment from academic achievements is not a easily maintainable and lasting status for women (at least for me) while there is a more down to earth life and social environment they can be part of using their natural social skills. But I should also add that staying in academia can be painful if you are not going to do it like a man. I am sorry.
It's also likely that women and men may be comprehending math in different ways. Assuming my brain is a good representative of a female brain, I like working and thinking with internalized objects than reading math as a super formal language. No need to say internalizing process takes time.
At the end some of those who are predicted(!) to not be successful in math can not take more of the pitying looks and go to a place where things go more smoothly at a faster pace. I still do not know which model to adapt for myself.

A piece of the Past

2012-02-04T10:56:00.000-08:00

A bite from a Golden apple took me back to boarding school days when cheap apples from Belediye-Bazaar and stick pretzels from the store were the main snacks. Days you were away from all sorts of domestic care and you live on the love from the other end of the public phone. Days that were awful... An awfulness that I had to pay with a couple of years of my life that would be almost perfect otherwise.
I am content that all those are in the past that I do not want to recall most memories of.

Meaning of life

2012-02-03T20:57:00.000-08:00

I feel that my life is getting meaningless again, but this time it does not hurt. I am determined to not fell hurt until I am really hurt. Becoming ordinary or realizing ordinariness can not hurt me, it just makes me think.

There is so much pain out there for human beings that I will not be hurt until one of them finds me. All that pain is because we desperately want to be eternal while it's not happening. We have not evolved to the form where we will be mentally strong enough to handle the reality (that we all will die in different ways of sufferings and it will be a real dying).

Film izliyoruz: Bir zamanlar Anadolu'da

2012-01-19T11:48:00.000-08:00

Bugun Ali dedem gibi gozlugumu parmaklarimla sildim, nerden mi geldik bu noktaya. Ev belli ki cok tozlu ve toz parcalari gozluk camlarima kadar yapisti, onlari ufleyerek yok ederken ya da yaglanmaya yuz tutarak agirlasmis duz saclarimi gozumun onunden cekerken bir dudak ya da el temasi olmus olabilir. Arada mutfaga gidip aldigim bir parca cooki'den sonra ellerini yikamamaktan kaynakli kirli ellerle yasamak giderek normallesiyor bilgisayar basinda film seyrederken veya muzik dinlerken bir kac parca not tutarken.

Film izlemek derken kulturel aktivite olsun diye film elestirmenligi yapmakta sakinca gormuyorum. "Bir zamanlar Anadolu'da" filmini seyrettim bu sabah. Nuri Bilge Ceylan'la ozdeslesen sanki izleyiciyi dusunmeye cekmek, filmin karakterleriyle ayni tempoda nefes alip vermek icin tasarlanmis uzun ve yavas sahneler bu filmde de vardi. Bu tarz filmleri kesinlikle sIKici bulan bir insan degilimdir, bulanlara da hak vermem ama zaman kisitlamasindan ve dusunecek baska mevzulari ve kisitli zamani olmak durumlarindan bazi yerlerde filmi hizlandirdim.

Filmin en cok begendigim noktasi karakterlerin dogalligi, konusmalarin cesitliligi (nerdeyse her iki kombinasyon yakalanmisti)ve olaylarin gercekciligiydi. Oyle ki baslanan bir is bitene kadar kamera ordaydi, film sanki bu insanlari butun gece (ve gunduz) gozlemlemekten ibaretti.

Dogallik hususunda neredeyse abartilmisti diyicem ama bu sahsi ve haksiz bir elestiri olur. Derinligi olan bir filmdi, karakterler ve oyunculuk basariliydi ama bir film bu kadar guzele yakinken daha iyi olabilirdi ya da en azindan bitmemislik hissiyle bitmeyebilirdi diyebiliyor insan. Ancak bazi filmler hayatin bir kosesinde olan seyi, onu bozmayacak, buldugu sekilde birakarak sonra gelip goreceklere bir antrapolog hassasiyetiyle devretmeye kararli. O yuzden mesaj yok, izlemek ve anlamak ama cozum sunmamak var cunku zaten hangi cozumun hangisine ustunlugu olabilir de biz bunu bilebiliriz.

Sinematogrofi olarak beyaz perdede gormek ve elestirmek daha zogru olur, ben daha cok hikaye icin seyrettim ve seyrimin kalitesi yeterli degildi. Soundtrack hususunda: filmi izlerken oyle kaybolurum ki sesleri ayri olarak duymam o yuzden ancak ikinci izlemede...

Son olarak Ic Anadolu' nun ucra koselerinde filmin geciyor olmasi itibariyle goruntu cesitliligi fazla degil ancak karakterler arasindaki diyalogun canliligi mekanin sade background' u ile iyi gitmisti.

Uyusukluk ve ozgurluk

2012-01-19T10:14:00.000-08:00

"Basari surekli bir tatminsizlik halidir, ya da ondan kaynaklanir" fikrini dogruya yakin bulmusumdur. Simdilerde ise "contrapositive" i uzerinden fikri dogrulamaktayim, bazen de tersi yonunun de dogru olabilecegini dusunuyorum.

Mesala su aralar hayattan "fancy" beklentilerimin olmadigini, bir cok hirs ve istahlarimin tatmin edildigini hissediyorum ve oyle islevsizim ki, anlatamam.
Gunun en verimli sabah saatlerini, konsantrasyonumun yuksek oldugu saatleri, sevdigim filimleri izleyerek geciriyorum. Boylece filmin uzerimdeki etkisi daha yogun oluyor, komik birseyse daha cok gulebiliyorum, dram tarzi ise de daha cok icine girebiliyorum.

Ogleden sonra film izlemekten hafif sersemlemis, dunya gercekliginin disina cikmisken, yapacagim isi pek ciddiye alamaz hale gelmis oluyorum. O yuzden kendime cok baski da yapamiyorum is yapmak adina.

Bu basibosluk'a ragmen birseyler yapmis olma, biraz da desarj olmak adina elime fircami aldigim gunler cok fazla. Arada flut'e de elim uzaniyor ama bir sure sonra cikaramadigim birkac notayla bu isin olmayacagina karar verip bir dahaki bahara deyip onu kosesine birakiyorum. Acil bir hoca bulmam lazim, ya da buldugum hocalar sahip cikmam.

Neyse iste, kisacasi doymusum hayata galiba, olebilirim anlaminda soylemiyorum ama yeni seyler arzu etmiyorum. Materyal ve prestij arzularim yok. Bir anda hayat bana arzu etmekten aciz oldugum bu seyleri verse memnuniyetle kabul ederim ama onlar icin mucadele etme ihtiyaci hiseetmiyorum. Optimal nokta budur belki de benim icin... Brown'da iyi kotu bir Phd, balayi tadinda gecmis ilk bilmem kac yil, sonra bir yil calisma, ardindan da bu basinda kavak yelleri yil...

Eminim su anda icinde olmadigim bazi seylerden inanilmaz zevk alabilirim ama gercek su ki hayatimdan memnunum ve onu degistirmeye calismiyorum ve istedigim kadar tembellik yapabilirim, ve yapiyorum. Dinleniyorum, kotu tembellikler yapmiyorum, sadece ozgurlugumun tadini cikariyorum, ilerde bir gun bir sebepten ve Brown disinda olmaktan dolayi bu kadar ozgur olamazsam diye. Cocugum olursa Brown' a gondericem demis miydim?

Duck tongue

2012-01-17T12:34:00.001-08:00

Son New York gezimi Xiao ile paylastigim bir tabak dolusu ordek diliyle animsayacagim. Otobus duragindan "Downtown" ' a sehrin sokaklarina duydugum aclikla dondurucu soguk ve ustune katmerli soguk ruzgar'a ragmen yurumemle de. Kendimi sehre doyurduktan sonra midemde sindirilmek icin firsat bekleyen cin usulu sarimsak, sogan, aci, hafif eksi tatli bol yagli sosa bandirilmis kocaman balikla yaptigim eve donus otobus yolculuguyla da.
Yemek icmek kadar, dusunmek ve gelecek planlari yapmak adina da stimule edici bir seyahatti. En iyisi simdilik tezime doneyim, ellliptic curve' lerde algebraic noktalar, degisik parametrizasyonlar, olasi algebraic noktalar hepsi yazilmayi bekliyor...

anlar

2012-01-08T17:43:00.000-08:00

Ne cizersem icinde kendimi buluyorum, yorgunluk, yamulmusluk fakat vazgecmemis olmak. Insan guzel birsey yasarsa ondan vazgecemiyor, yani hayatininizin bir zamaninda mutluysaniz, o zamanin uzerinden dereler gecse, siz degisseniz bile o mutluluk anindan vazgecemiyorsunuz.

Mesela,

16-17-18 yas civari tatillerde Malatya' ya gittigimde evde olmanin keyfiyle, dogunun samimi ve yoksun ama cabasi va azmi yerinde neslimle birlesince oyle iyi hizzederdim ki kendimi... Insanin bir amacinin olmasi, bir davasinin olmasi guzel seydi, ve yoksunluklar ancak siddetini artirabiliyordu arzunun ve azmin.

Ya da univesitede, ne kadar yorucu bir sinav gunu gecirseniz de o gunun ardindan ya da yogun bir haftanin Cuma gunu sehrin insanlarinin arsina dalmak, alis veris mekaninda bir "food court" ' ta yenilebilecek her turlu malzemeye arzuyla yaklasip bir kac lokmadan sonra devam edemeyecek olsaniz bile renkler ve kokulara hasretliginizi gidermeye calismak, ardindan eve gidip annenin kuzusu olmak, butun aksam televizyona kilitlenmek, yataga gece yarisini gecerken girebilmek. Yatakta anneyle hayatin ve kaybolan degerlerin, inanclarin savasini yapmak sonra o uzaginda kaldigimiz insanlardan ve gecmisten konusurken uykuya dalmak.

Ya da bir kiyafete, esyaya sahip olmayi istedigin ilk okul yillarinda, posetinden yeni cikan herseyin sana guzel geldigi zamanlar.

Daha da oncesinede, bir oyuncagi ilk defa gorup onun guzelligi karsisinda sasakalmak ve hep onunla oynamayi istemek, dunyanin ikinizden ibaret kalisi.

Ya da siz saf saf onunuze konan hayati yasarken onun puruzsuz bir sekilde ilerlemesi. Nadir ziyafet gunleri, dogum gunleri, yatili misafirler, yatisiz misafirler, onlar icin evin hazirlanmasi, annenin tam tesekkullu, muhakkak biber kizartmali gelin kahvaltilari. Anne baba ve okul yasina gelememis senin ogleden sonra somyada gulusmeli, konusmali bogusmalariniz. Annenin soguk mutfaktan bulasiktan sonra islak ellerini isitmak icin odaya gelisi ile odanin senlenisi.

Yilbasi gecesinin ertesi gunu kadayif tatlisinin yumusayarak en sevdigin hale gelisi.

Yeni bir kitabi acmak, yeni bir hikayeyi okumak, hic beklemedigin bir anda ziyarete gittigin teyzende raflarin arasinda oylece duran bir kitabi kesfetmek ve geri getirme sozuyle eve goturecek olmak.

Ilk okulda okul cikisi mayis aksamlarinda arkadaslarinla yuruken yedigin sutlu dondurmalar.

Tedavulden kalkmis eski bir teste bulmaca cozercesine saldirman.

Ilk okul yillarinda gun batarken oyunu birakamaman, karanligi zorlaman. Kostururken deli gibi susaman ve soluk solugayken soguk suyu tas tas/bardak bardak icmenin zevki.

Ortaokuldayken, begendigin cocuk sana bakti ve gulumsedi diye havalara ucman ve ardindan hayallere dalman. Yakindan da sevilebilecekken, uzaktan ve gizli gizli tek birini sevmen.

Ve bu listenin her maddesine karsilik duzinelerce olumsuz hissin de ayni hayatin icinde olusu, ama guzellikler hatrina yasamamiz ve onlardan vazgecemeyisimiz.

Okulun ilk gunu, 4 Eylul 2008

2011-12-05T13:53:00.000-08:00

Eski bir yazi:

Bugun okulun ilk gunuydu, okulun ilk gunu "caliskan ogrenci"'nin sorumluluklarini bir kez daha hatirladigi, yapacaklarinin planini yapip ardindan heyecanlandigi, bol enerjili, gazli bir gundur iste. Zamanla o enerji azalir azalir azaalir... Bir sure sonra "nereye kacti?" diye bile merak edilmez. Sonra bir gun(yani bugun) 25 yasinizda uzun zamandir alismis oldugunuzun aksine kalabalik bir sinifa girip derse baslayan hocayi dinlemeye basladiginizda o film seridi paradigmasi gerceklesir. Bugun oyle saniyorum ki yuzumde disardan nasil bir goruntuye yol actigini bilemedigim bir ifade, ilk okul birinci sinifi hatirladim. O gun, oyle dise dokunur bir travma yasamisim ki butun cocuklugumun en aydinlik gunlerinden (digeri de begendigim cocuklarla siir okudugum, yan yana oturdugum ya da bir sebepten yarim metreye kadar yakin oldugumuz zamanlar). Okulun ilk gunu: ben fazlasiyla olanlardan habersiz, siyah onlugu gininip icinde tek bir defter ve kalem, tipini bile sorgulamadigim, nerden gelip koluma girdigini bilmedigim bir canta evden ciktik. Yol kismini ve siniflara girisi cok hatirlamiyorum ama o gun icinde oldugum seyin nasil benim disinda gelisip kontrolsuzce beni yonettigini hissettigimi cok iyi hatirliyorum. Olanlara "hayir!" demek aklima gelse, kesin derdim ama hersey oyle hizli gelisiyordu ki: bir taraftan da, ne hizi, ne gelismes... siniflara gecip siralara oturdugumuz an zaman fazlasiyla yavaslamisti. Daha dogrusu, simdiki algilayisima yakin olan zaman kavramiyla tanismistim. Bitmek bilmeyen ders saati, bir tane ardindan bir tane daha, sonra bir tane daha... Orda beklemeyi ogrenmistim, zilin calisini beklemeyi, sonra insanlarin televizyonda baslayacak filmi yakalayabilme endisesi disinda da bos bos zaman geciyor mu diye kontrol etmek ihtiyaci ile saate baktiklarini.

Son dersin heyecaniyla gozlerimizin kacan feri geri donerdi, ama her aksam eve cocuklugumuzdan biseyler kaybederek donerdik. Bisey mi oldu okulda sorusuna, "yoo hep ayni seyler" diyerek gecistirerek. Belki daha iyi ilkokul anilari olanlar da vardir ama benimkiler hayatimin geri kalaninda yasadigim melankolik halleri tek basina aciklamaya yetecek turdendi.

Ilk gun siralara yerlestigimizde ve yanima kim oldugunu bilmedigim bilmek bile istemedigim bir arkadasim oturtulunca, disarda gunes sicakligini yitirirken ve sokak bile olayin ciddiyetini kavramis bizi cagirmaktan vazgecmisken elveda demek zorunda oldugumu anlamistim avare gunlerime. Abimler okulda iken onlarin izleyemedigi cizgi filmleri seyredip, evin ve sokaklarin hakimi oldugum, o gucun getirdigi ozguvenle daha da bir akilliymisim sanip bilge haller icine girdigim zamanlar sona ermisti... Herhangi bir mavi onluklu olmustum iste sayi saymak icin sirasini bekleyen ve "bu duruma ne kadar katlanirim bilmem ama bundan sonra artik boyle yasam, yasadigimzi sey hep guzel olamaz ya!" diye icimden gecriyordum. Aglayan o kadar ogrenciden muhtemelen daha buyuk acilar cekerken tek bir damla goz yasi bile dokmeden sirama oturup yanimda hic tanimadigim bir insanin oturmasini ustune bir de kendine daha genis yer acabilmek icin savasisini normal olmayan fakat dayanilmasi gereken bisey olarak kabul etmistim. O gunden sonra kendimden daha mantiksiz insanlara karsi olgun daha akillilara karsi problem olmaya basladim yasananlardan almis oldugum hasardan olsa gerek.

Ama daha gun bitmemisti: O gun sayi saymistik, yakin zamanda ogrendigim yirmi ve yirmili sayilari soyleyip soylememe konusunda buyuk tereddut yasiyordum, "yirmi" kulaga cok aptalca geliyordu ve abimin beni kandirmak icin uydurdugu bisey olabilirdi, ilk gunden aptal gibi gorunmek istemiyordum ama saniyorum zaten yirmi'ye bile ulasmadan sira diger ogrenciye gecmisti. Sonra "yirmi" nin de var olduna inandirilmistim, hem de ilk gunden; herkes gibi olmustum boylece.

Ogrenmeye direncim takdire sayandi, her turlu bilgiyi redle basliyor fakat sonra direncimi kaybediyordum. Once okumaya direndim, sonra teslim oldum okul dergisinin Ocak sayisina: noel babalar, kardan adamlar oyle guzeldi ki altinda yazilan sifreleri cozmek icin onlarin ogretmek istediklerini bir bir kendim ogrendim, ve sonra okudum butun dergiyi bastan sona, hatta hergun hergun yaptim bunu, utanma dugusunu yitirip her seferinde daha cok zevk alarak, ustune elime gecen her yaziyi ayni hazzi bekleyerek okudum. Sorulan sorulara verilmesi istenenden farkli cevaplar verme isini uzun uzun yaptim, simdi daha iyi anliyorum icinde oldugum "fuzzy" hali, ama sebepler halen muamma.

Eve kis aksamlari yalniz donusum, babamin usuyen ellerimi boynunda isitisi, onlugumu cikarip ertesi gun yapilmadiklari icin basima bela olacak odevleri hemen aradan cikarmaya calismam, belki dort ay kadar hergun ayni huzunle ve tukenen enrjiyle okula gidisim, bilgiye suphe ile yaklasmamdan kaynakli basarisiz halim ve ona bagli mutsuzluk duygusunu erkenden tanimlayisim...iste kazanimlarim..

Women

2011-12-05T13:51:00.000-08:00

My understanding of MacKinnon’s Concept of Woman

Catherine MacKinnon defines a woman as follows: A person is a woman if and only if she stands in relation of sexual subordination to men. If we look closely to her definition: a person is not a woman if she is not being sexually subordinated by men or feeling so. This means that being subject to subordination is an essential property. This essence that is shared by the whole women class turns out to be universal. That is, once it is initiated it occurs the same way in each individual member of the class. For a better understanding of concept of universal, let me give an example: If the object A is a triangle it should have three edges no matter where the object is. This property occurs the same way at all triangles and A’s being a triangle does not affect the other objects being a triangle. That is it can be initiated at the same time at different places by different objects, but once it is initiated this property occurs the same way. If we turn back to the universal of "womanness" which is “being subordinated by a man” this is a social one while most universals that are attached to "womanness" also to be mentioned below were considered natural (coming from nature). Universals can be social or natural but MacKinnon’s social universal will be rhetorical in terms of referring to woman identity as a socially constructed one. Here we should note that a group of people sharing a universal does not mean it is also universal of that group. For example: All students taking feminist philosophy class may be females but this does not mean that all people to take the class should be females. All students being female may be a coincidence and so it may not be a universal of the group. On the other hand all universals do not have to be essential for individual beings, which we can be called “inessential universal”. That is, the property which occurs at all members may not be essential in the sense the individual can be the same person even without having that property. For example: Say there is a group of blonde people. Having blonde hair is essential to be in the group but it is not something that changes the way a person is. In other words, your blonde hair is essential to be a member of the group but it is not an essential component of your personality and existence. Clarification of these concepts through examples is important since we will be using them to analyze MacKinnon’s view and some disputes to it.
Her definition seems to be narrow and ignoring many features of women, as it addresses to one property which is commonly experienced by an enormous number of women and we will discuss them at the last part of the paper in terms of objection to her definition. But before that we have better understand the origin of this definition by looking at her paper “Difference and Dominance”. Once we understand the theory behind, we can easily see the significance and its role in feminist theory. She claims in her paper that the dominance came out randomly without any evidence of man’s superiority or female’s inferiority. After the unequal distribution of power, the gender division occurred to maintain the status of men close to power and women far away from it, fixed. That is why she defines the womanness as a social and political concept. There fore woman is nothing else but the name standing for dominated class of people. Another aspect of this definition is that it is alternative to naturalism argument. Naturalism argument believes in the existence of a natural universal of womanness which is mainly inferior, fixed and does not change. Mackinnon’s universals are not natural but they are social ones, so they are not fixed anymore, they can be changed by changing the social set up which causes it.
After understanding her motivation for this definition let us see why it is significant. Naturalism argument is quite anti-feminist in the sense it attributes an unchanging inferior nature to all woman. However, MacKinnon is defining the woman in terms of social universals, in a way that emphasizes on the inequality and as a consequence the injustice in social life. This makes it crucial for the feminism. Once the problem is explicitly mentioned and agreed on, there can come out a motivation for social changes that will give the woman her rights and protect her against subordination of man. Because she believes the subordination continues to happen as the laws which are based on mans needs do nothing to prevent subordination of woman which is only issue of women.
Although MacKinnon has a consistent theory in itself, and serves to feminist theory very well by identifying the problem of women so explicitly and rhetorically, there are objections to her definition of woman. The strongest of them comes from Stoljar by using diversity argument. Diversity argument broadly says that women of different races, cultures, social classes or intersexes do have different kind of "womanness" and face different problems; so it may not be possible to find universals for this diverse class of people. Even if we mange to do so, how can we be sure that they are universals for "womanness". They may be an accidental universal shared by all women. Okay, assuming it is not accidental, that’s they are really universals of womanness, they may or may not be essential for individual beings. Therefore, the point is: Is it possible to find universals of womanness that are also essential to individuals or universals that really matter for well-being of individuals? While these are quite ambiguous MacKinnon thinks of subordination as an essential universal. This means it is common among all women and a requirement to be a woman. Does this mean we should stop calling females who are not subordinated as woman, and focus on this narrow definition and only women it points to? Probably MacKinnon would not disagree with this. Because her theory rejects gender differences, she thinks they are socially constructed notions, and so in her perception womanness is a name for the people who are left at the bottom of hierarchy with respect to distribution of power. Mackinnon’s feminist perspective is about eliminating the power inequality, and her definition for woman aims at saving people who are subordinated. Obviously her definition works efficiently for her ideology. However it is not enough to project all woman identities and their problems in wide understanding of woman.
Instead Stoljar comes up with the notion “cluster woman”. This definition can be said to take its basis from Locke’s resemblance nominalism. Resemblance nominalism, gives the opportunity to classify or define objects with respect to some common properties they exhibit without making universals or tying to come up with the information of individual’s essence. In Alger’s words: Nominal essence is an epistemological essence [Stoljar]. Stoljar observes some main common points (exactly four of them) that are shared by reasonable number of members (not necessarily all) of woman class and defines any person who fulfills at least three of them as a woman. There are no universals of womanness so it avoids most controversies that Mackinnon’s definition invokes.
In addition many people who are called and who would call themselves as woman are referred to by this definition.
To conclude, MacKinnon’s definition of woman “ A is a woman iff she is subordinated to man” is a strong argument since it handles concept of woman as a socially constructed one giving opportunity and hope in a way to stop subordination of woman. On the other hand it makes universals, which are not applied to all woman in general understanding of woman.
RERENCES:
Mackinnon C., Difference and Dominance: Sex Discrimination, CA, Feminist Theory a Philosophical anthology.

A critique of identity theoy

2011-12-05T12:13:00.000-08:00

A relatively old essay I have written for my Philosophy of Mind class

A Critique of Identity Theory

Which part of the body is responsible for mental activities? The content of the word “responsible” might need some clarification but given the scientific and technological evidence, it is safe to say that brain states and mind states are related. For example we can manipulate some moods and feelings with certain drugs. Also we can observe that brain damage can lead to loss of some mental activities. For the other side of the correlation, that is the effect of mind on brain; we can use the fact that using FMRI, one can screen the changes in the brain of a body that is engaging in mental activity. A theory that is based on these observations is the Mind-Brain Correlation Thesis, which says that for each mental event M there is a brain state B such that, M occurs to the subject if and only if B occurs to the subject. [Kim, page 82] To explain it better, if there is a mental event, there should be a change in the brain and if the same kind of change in the brain occurs, the same mental event should occur. In other words, we can not expect mental events to happen without any change in the brain. These are called “psychoneural” correlations since they correlate mental (psychological) events to brain (neural) states.
Once we are convinced that there is a correlation, the second step will be asking if it is possible to find out the nature of it. At this point I want to introduce some theories from the literature of mind-brain correlations which attempt to explain this correlation or argue that such an explanation is impossible. I will give a brief summary of these. Descartes as a dualist does not deny the relationship between nervous system and mentality. He says that the immaterial being, which is the mind, interacts with physical body through the pineal gland. Similarly, the physical body interacts with mentality through the same organ. This is called “causal interactionism”.
Leibniz believes in the “pre-established harmony,” which says that mind and body are correlated because God had set our minds and bodies in a harmonious way and then started our beings. Another view which is close to this is the “occasionalism” which claims that at each moment there is an interaction between mind and body, God was there to do it. Another argument which might be more plausible compared to theories above, is the Double-Aspect theory by Spinoza which says that changes in mental and mind states might be results of a common cause rather than being caused by each other. Another theory is “epiphenomenalism” which says everything is a result of a physical status in the brain. It claims that although it seems like our will makes us do something which might be mental or physical, it is just a state of brain that causes the feeling of will. Therefore there is nothing mental that causes something physical. Another one of these mind-body correlation theories is the “emergentism” which mainly says not to try to understand the relationship between neural states and mind states, and accept it as a fact since mental phenomena can have no explanations as biological processes.
After this long but important introduction which shows the difficulty of bringing an explanation to the mind-brain correlations, we will focus on the Mind Body identity theory, which asserts more than the existence of the correlation, but as a pay off can not say enough about that correlation. This theory identifies the mental events and physical events that seemed to be correlated at the beginning of the discussion. Just as lightning is nothing but electrical discharge, mental events are nothing above or over the neural states of the brain. Simply they are two different namings of the same phenomenon, based on different perspectives or understandings of it. For example instead of saying that pain occurs if and only if C-fiber stimulation occurs, we now say: Pain is precisely C-fiber stimulation. Since the attempts to explain the mind-body correlations were very controversial, mind-body identity theory seems to have done a good job of solving the problem without bringing in new immaterial objects to make the connection between consciousness and neural states. That is because there is no need for a connector as they are already connected by being the same thing. The only problem is: has this theory really said enough to be convincing? I think we still need a defense from the identity theory telling us why we should believe that mind states are identical to brain states.
Here is support for the identity theory from J.J.C. Smart. In his paper “Sensation and Brain Processes,” he responds to disputes with arguments based on Occam’s simplicity principles. Occam says that:
i) Entities should not be multiplied beyond necessity.
ii) What can be done with fewer assumptions should not be done with more.
[Kim, page 89]
I will postpone the discussion of these principles to a later time and first show how identity theory does or does not work well with regards to Occam’s principles. Identification is a direct way of reducing the number of identities. However, we should be careful, since sometimes shrinking the set of identities might not be the inverse operation to multiplication of them. For instance if these two identities which are reduced to one thing are not the really the same things, what has been done is not reducing multiplied identities. If the entities that we collect under the same label and reduce to one thing are not the copies of same entity, then what we have done has nothing to do with Occam’s first principle, and moreover we will be losing information while eliminating some notions by wrong identifications. To be clear, reduced entities should be the same to be able to refer to the Occam’s first principle. Therefore to be able to refer to Occam’s first principle, Mind-Body Identity theory should prove that mind and brain are identical.
A second claimed advantage of the identity theory is that if it is a valid one, it will enable us to talk about mental states with a physical language. Therefore, physical facts and physical language alone will be enough to explain the nature of mind completely. This means that we will use fewer assumptions to understand the world. This seems to be consistent with Occam’s second principle. But first, the theory should prove its validity and after that if there are two valid theories we can favor identity theory since there is minimal number of assumptions and notions. But what is validness, how can two things be valid and say different things? If we are seeking for the “truth” rather then making sentences or constructions which are consistent in themselves, I would call something as valid only after it is proven to be true. Before proving validness (truth), I would be skeptical to favor one theory to the other. That is because we do not know enough the nature of the true information and form of it, to be able to pick the best theory that fits this nature.
The other justification of the theory is that: if we want to explain everything with the physical language, at some point pain should be a given physical interpretation since there is no totally physical word standing for pain and we can’t make a totally physical argument which correlates physical phenomena to pain. Therefore, at some step, one should identify pain with some physical phenomena or leave it as an unexplained fact. If we leave it unexplained rather than identify it with something physical, then there would be infinitely many correlations which can not be reduced to anything else and they will make the world extremely complex, according to Smart.
Since we have mentioned the highlights of the Smart’s paper, we can go into a deeper critique of his ideas and the mind-brain identity theory. First of all, as I promised let’s start with Occam’s razor. I completely agree with the principles but can also see how they might be misinterpreted and used in a wrong way. It is plausible that there is no need for multiplication of entities, since multiplication will not give us anything new. Moreover they might be confusing for those who do not know that these new entities are copies of some previously known concepts. However sometimes we might need to do this for practical purposes. There is nothing wrong with multiplying as long as a person keeps the multiplications made in mind, and at the end eliminates the duplicates. Under the circumstances mentioned, I would not call this operation multiplication of an identity. Having already explained that reduction of notions can be done as long as they are known to be the same things, there is not much left to say about Occam’s first principle and that Smart owes us an explanation about why they are identical. However, the second principle, which is quite plausible, might be misinterpreted by people as it has been by Smart. If you do not need a concept to explain a phenomenon then why to use it? However, it seems that one should make sure to know what “explaining” means. First of all we may feel like we have explained everything concisely with the identity theory, but did we? We just made an assumption which is very controversial and it simplified the problem a lot. Identifying mind and brain is not an explanation unless we know that it is true. Therefore, it is not intelligent to stick to a theory just because it is simple. Occam’s razor says to pick the simple explanation, but there are no explanations as we can not know which one is true or is any of these theories are explaining the real phenomenon that is occurring between brain and mind. Another point is the truth might not be that simple. Hence it might be going beyond our current scientific understanding. Occam’s razor is not saying that the truth should be simple. It just says that if something can be explained with fewer notions, one should do so. Hence, if there are two real explanations to a phenomenon (here real means, an explanation of the truth rather than a theory that stands for an explanation until it is disproven) they will be able to explain each other’s ideas and tools and help to further simplification with the insight gained from these two perspectives. What we have in the end will be two analogous explanations with the smallest number of notions. Therefore Occam’s second razor is really wise. If there are two real explanations they can be simplified in a way that at the end they are analogues and two analogues things will have the same number of notions, and this number will be less or equal to the minimum of the number of concepts of the two theories. However, we should repeat that a theory that stands for an explanation might not really be an explanation of the real phenomena and no matter how simple it is , since it is incomparable with other explanations it can not be favored to them. Unfortunately, Identity theory can not fulfill the assumptions of Occam’s razor and therefore Smart’s arguments fail to be valid and support Identity theory.
Rather than showing how simple the theory is, he should have given us some ideas to support the claim that mind is identical to brain. If identity theorists want to avoid the correlation question, it is fine, but then they should definitely say more about why they are identical, a much more difficult question. And since there is no rule that truth must be simple, they are not allowed to leave this problem just because it is hard to answer and might force them to introduce new, complicated notions.
References:
1) Kim, J. Philosophy of Mind,
2) Heil, J. Philosophy of Mind, a guide to anthology

knowledge from qualia

2011-12-05T12:11:00.000-08:00

Knowledge Argument From Qualia

From personal experience of the philosophy readings what I can derive is that there is a conceivable dispute to almost every theory, maybe except to the highly structured metaphysical ones which disables us to use the rules of physics, our physical experiences which are the most, if not all, of what we can know about the world and happenings in it in order to disagree with or falsify it. In this paper, I will explain the knowledge argument from qualia and several possible objections from physicalists to it. Because of the reason I have mentioned above, I will be critical rather than supportive to these theories and I will do my critique from an independent point of view of physicalism. My thesis will be also standing for a critique of physicalism.
After that, I will handle Jackson’s modal argument from his paper “Epiphenomenal qualia” and make a critique based on my main thesis against the knowledge argument from qualia. In short we will be witnessing physicalism versus non-physicalism and something else versus these two. That something else will be the argument I will bring in the story.
Knowledge argument from qualia aims to prove the incompleteness of physicalism. This means that there are truths expressible in the system or implied by the system which can not be explained by the system. (Heil, page# 756). This argument will try to prove that there is something- qualia- that can be experienced in the physical world but can not be reduced to any other physical thing. Therefore physicalism will be incomplete and so will be disproved. First let’s see the example of Mary: Mary is a neuroscientist who is an expert about vision and she has been observing the life from a black and white TV screen since she was born. She knows everything about light, its differing wave-lengths and human-beings’ optical system which lets them distinguish lights of different wave-length and experience the qualia of vision. On the other hand she has no experience of colors and all she is given is the whole physical information of vision process. One day Mary is released from her room or her TV screen is replaced with a color one. The problem is: after being released does she gain any new information from her personal experience of colors? Certainly she gets to know what it is like to see the colors, but is this some new information related to our world? Knowledge argument from qualia says that this is some new knowledge that can only be gained from qualia and was not previously there although there was all physical knowledge about vision. If all premises and their consequences are true this will imply that physical picture is not complete so that physicalism fails to be valid. A good response from physicalist point of view might be that; there is not any knowledge coming from qualia and therefore this example fails to work as an anti-thesis to physicalism. I would also ask for a proof that the qualia, which is subjective component of conscious experience, brings some new knowledge about our world. Unfortunately for a proof, one should first understand or be able to talk about qualia, but it exactly gives trouble at this point, since we do not have any tool to talk about or describe the way we experience colors, tastes, feelings and so on…Moreover, knowing how it feels to see a ripe tomato might not even be the same feeling for every human-being. If it is the case: Is this very subjective feeling knowledge? I feel that main point here is that some of the things that seem to be loaded with the knowledge of world might be failing to carry any information. Like the qualia of experiencing a specific color… Since there is no evidence that this is a shared qualia or whether this experience is essential or contingent, we do not get to know much about it. The feeling of seeing red and feeling of tasting hot pepper might have switched and we do not know much until we know why these experiences feel in the way they do. This is what I mean with the contingency of the qualia. In short, if we do not know why we feel the pain in the way we feel it and if it is the same feeling for anybody who is claiming to be in pain then we do not know enough to say that we gained some information from personal experience of pain.
My main objection to knowledge argument from qualia is that I can not agree with the first premise. First premise says that you can give all physical information about the vision via a white and black screen. Can we translate all the information gained through a sensation into an argument with words or into another sensation that can be perceived by the sensual organs which are not blocked? What if there are physical knowledge’s that can be gained only through eyes and for that physical information to be known to human being it should be able to reach the right part of the brain and the only way for that to go to there is to follow a specific path. For example for a complete physical knowledge of vision the light should follow the path through eyes with the specific destination in the brain. Therefore Mary might be deprived of some physical information because of the TV screen which filters the colors. Another thing is: The information of qualia of colors might be a totally physical one although yet we do not have the words to describe it, and Mary was not given it since the only way to know them might be through seeing and experiencing them as we just discussed. Then this means that her knowledge about physical things was not complete before her release either. On the other hand if there is possibility for qualia to be something physical, at the last step of argumentation one can not claim that there is a non-pyhsical knowledge acquired. Therefore Mary’s example will not prove incompleteness of the phsicalism. We had mentioned our doubts about the nature of qualia and we concluded that if it is a physical one which could not be given to Mary because the only way to attain it was through experience and she was not let to do so, the knowledge argument from qualia fails to say anything. To see the other possibilities, I will let qualia be a new knowledge about vision but then I will insist that there is a possibility that Mary could not get all the knowledge about the physical aspects of vision since she could not use some parts of the brain which are responsible for making that specific knowledge . Moreover it can be the case that this knowledge can not be achieved via any other way but only from the experience that lets the physical input follow the only path that arrives the point where it will be processed in brain. I also want to argue that things might or might not be totally physical but it is possible that they have a physical component or they initiate something physical. For example, qualia of color might not be totally physical but there might be a physical component of it which makes it essential to be experienced for the whole physical knowledge of vision. Or it might be taking role in a physical process which will bring some new knowledge about vision. I am saying this since it seems to me that there are lots of events where obviously physical things seem to be correlated with other things which are doubted to be physical, e.g., mind-body correlations. To conclude, we do not know if qualia has a physical component or not and also we do not know if it is taking role in a physical process and helping the completeness of physical picture. That is why, by preventing Mary to have subjective experience of colors, we might be interrupting some physical knowledge formation processes in her mind. Frank Jackson gives the following objection to knowledge argument from qualia and it is mainly a summary of the doubts that I gave above in this paper,: “..qualia is left out of physicalist story. The polemical strength of the knowledge argument is that it is so hard to deny the central claim that one can have all the physical information without having all the information to have”.
However this is not a defense of physicalism. As it can be seen, we let physical non- physical (mysterious) interactions by letting qualia, which is possibly non-physical, to take a role in a physical process. In the physicalist frame-work we would not be able to do that. On the other hand as it was pointed out in Heil Introduction of chapter nine, physical explanation of most “physical events” still include contingency and can not answer the “why?” question. Physics lets us reduce vey complex truths to less complex ones, but there is a bed-rock where the physic stops contemplation and leaves those less complex relations as brute facts without further explanation (for example, we can reduce lots of things to level of cells and atoms and see how they behave but we do not know why they behave in the way they do). This means that there are also mysteries in the physical frame work. Then, how can we talk about completeness of physicalist story. Despite all these mysterious things going on for physical objects which the physics can not solve, it takes them solved since the objects are physical and the correlations between them or their behavior is likely to be physical. What I want to say is; before coming to qualia problem, physicalists should ask themselves how they can attempt to explain mind body problem without giving reasons why most of the physical objects are behaving in the way they are. It means that physicalist can only claim that mind-body correlation problem can be reduced to interaction of atoms or small physical objects which are easier to observe and understand, but still we will not know why they are behaving so since these are still brute facts for physics. Even after reducing this big problem to level of atoms, we have no clue to believe in physicalism since there is no theory to disable something non-physical to be acting on the most basic level that the physical events are reduced to.
My thesis is that physical things and metaphysical ones might be intervening with each other at different levels. They might be intervened in the qualia so that one can not get the all physical knowledge without experiencing qualia, or even if this is not the case there is still room for metaphysics in the level of atoms. As we said science has been too busy to understand how things happen and now still far away from answering the “why?” question.
As the last thing I want to examine Jackson’s the modal argument. The Modal argument is another argument that aims to disprove the claim that consciousness is something physical. The underlying idea is similar to Kripke’s logic, where we keep every physical thing fixed but construct a world where people have no consciousness. This will imply that consciousness is not physical. However the problem here is whether it is possible for such a world to exist. This is a useful model but unfortunately it does not decrease the difficulty level of our problem. We can not know whether such a world, where human-beings who are physically same as us live but they do not have conscious mental lives, without knowing that consciousness is independent of physicality. However we should note that this kind of transformation helps one to be able to use intuition. But being intuitive does not make it more reliable. I think these arguments are more useful when you want to disprove the possibility of it rather than proving possibility of such a world. This is because it is always easier to find something out of order than to check whether everything is all right. After saying that it is possible for a world to exist with unconscious copies of us, one should prove the possibility by showing that such a world can exist. That is why modal argument can not go beyond intuition if we aim to prove the existence non-physical dimension of consciousness.
References
1. Heil J., Philosophy of Mind.

Can machines think

2011-12-05T12:10:00.000-08:00

A Critical approach to Searle’s Chinese room argument

Can machines think, if yes to what extent they can? There are two views about artificial intelligence: one of these is called weak artificial intelligence (AI) and the other: strong AI. The weak AI claims that computers might give some significant information about the human cognition, as we can test our theories on computers effectively, while the strong AI claims that computers are not only machines that can be used for tests but they can have all cognitive states human beings have if they are programmed appropriately. It might be useful to give an example about artificial intelligence and what strong AI says about it. Suppose you have a story: about a man going to a restaurant and ordering a hamburger. The hamburger comes burned and crisp. The man gets angry and leaves the restaurant without paying for the hamburger. Did he eat the hamburger? If you ask a human being to answer this question he would say that he did not eat the hamburger. Schank’s machines are programmed to be able to answer this question in the same way human beings do. In addition to this, the strong AI claims that what a machine has been doing in the above process is not a simulation of human behavior but also
1. that the machine can be literally said to understand the story and provide the answers to questions and
2. that what the machine and its program do explains the human ability to understand the story and answer questions about it.” [Heil, page #236]
Searle does not disagree with weak AI but with strong AI and does not think that Schank’s machines are doing anything relevant to support these claims. He constructs the Chinese room example in order to show that there are some conscious states that human beings can have but machines not. In this paper first I am going to examine his Chinese room argument. After that I will discuss my own objection to Searle’s argument and argue that human beings might not be too different from the computers in contrast to what Searle thinks.
Assume that you know no Chinese and you are in a room with a story in Chinese and a rule book in English which tells you how to correlate the characters in the story and any other set of characters given. If you are given a question in Chinese about the story, you will look at to rule book and know how to respond with Chinese characters without knowing any Chinese character. In this case, what you are doing is not different from what a computer does. If Chinese room set-up is translated into computer’s case, the rule book is the program, questions and the story are input and your answers are the output formed from the input with respect to the rules (program). Moreover assume that the rule book is so good written that your answers are indistinguishable from a native Chinese speaker. Also assume you are in another room where you are given an English text and questions in English. You will be responding to the questions by understanding the story and the questions. So, your answers in Chinese and English will be equally good although in one case you were not interpreting symbols but decomposing and reconstructing sentences according to the directions from the rule book and in the other you would be able to visualize the story and give them the information they are asking for from that visualization.
For the first claim of the strong AI, Searle compares being in a Chinese room and English room (the room where story and questions and answers are English with a native English speaker). He says that there is no understanding of yours in Chinese room while there is in English room, so there is no understanding for computers while there is for us, under some specific circumstances (where there is some understanding for human beings).
For the second claim of strong AI, Searle questions the sufficiency of computer to explain human understanding since as already discussed for first argument computer does not show any sign of understanding.
There are some replies to Searle’s argument. I will be concentrating on the one which says “When I understand a story in English, what I am doing is exactly the same-or perhaps more of the same-as what I was doing in manipulating the Chinese symbols. It is simply more formal symbol manipulation that distinguishes the case in English, where I do understand, from the case in Chinese, where I don’t.”[Heil, page# 238]
Searle’s rejoinder to this opposition is that: even when all the artificial intelligence can be put into him, he could not understand and if understanding was about computations why can he understand in one case and not understand in the other where he has everything for computation.
My argument to Searle will be about the feeling of understanding that comes with visualization and makes him think that he understands it as long as he can visualize it. I will show that visualization is not essential for understanding. As a consequence of this approach I will argue that semantics of a language is useful only to be able to point to specific objects in life and their states but this is also not essential for understanding. To support my claims I will give some examples from math, how we learn it, and what kind of generalizations are there in it which totally abstractify (a made word to say “making abstract” or even more abstract if it is already an abstract concept) mathematical concepts and makes them exist not independently but only with their relations with other mathematical objects. Therefore objects will be a sum of rules defined on it but nothing else. This will say that knowing the rule book, we know everything about the object.
Lets first focus on visualization problem and show that one does not need visualization to understand something. Assume that I am describing something to you as white. It has no other properties except those all white objects have in common. I can not visualize this object since knowing color does not tell me what it is like in shape. As soon as I imagine something for it, I would not be imagining that object since my object will not have any properties of imagined ones except the color. But I can still talk about this object and even tell a story about it, now lets replace whiteness with a more abstract property, say it is xxx. I can still tell a story about it. Let the story be the following: An xxx object can interacted with another object. That another object interacted with another object. This is the story, and it is quite abstract since I have no idea about what being xxx means or what kind of interaction it is. Therefore I can not visualize it, even if I am doing so, this means that I am just assigning something I know for the object, a property I know for xxx, and an action I know for interaction. Notice that this is not visualization of my abstract story but visualization of an illustration of it. Now let us also have a rule telling you that if an xxx object interacts with another object the other object becomes xxx, too. Without knowing anything about these objects or their xxx’ ness I can conclude that the last object appearing in the story is xxx too. Would Searle agree with me that we have an understanding of this story although none of the visualization will be more than an illustration or a simplification of the abstract story given? Moreover I can restrain you from visualizing by saying that it is not the object, property or the interaction you are imagining or you will imagine.
I claim that this story makes very well sense, at least to me. It might be because I am in Math and do not need real life objects or events, states to refer to in order to understand some phenomena. Here comes the crucial question: Is my understanding of such an abstract story different from computers’ understanding of it? I do not think so. The difference between understanding of a computer and me of a story of the type above which does not let visualization is the feeling of understanding that I have but computer does not. That feeling is very likely to be the confidence of internalization of the rule book (referring to the Chinese room). Moreover this feeling might have nothing to do with understanding since many of us at one point of our lives should have experienced that feeling despite misunderstanding or not understanding at all. This feeling has something to do with completion of a process of mind, independent of how successful it was. Let us examine this feeling problem a bit more.
Hypothetically I will assume I am in Chinese room, without knowing any single Chinese character and looking desperately at the story given. I might be given a question in Chinese and spend hours to look through the rule book to find the rule applies to it and from there to form the right answer. I will still feel unconfident although I am able to respond to the question. It is the same feeling I have when I am starting to study a completely new concept in math. When I have to solve a problem about this new concept that is unfamiliar to me, I try to find the theorems that give me results that will lead to other results one of which will be answer to my question. I do not feel like understanding anything at the beginning although I seem to be solving the problem. However as I spend more time on the book reading through pages I start to think that I am learning or understanding it. What am I learning new by reading repeatedly? Or, what do I understand about this super abstract concept? Am I starting to visualize it? No, because they can not be. I am just internalizing the theorems by time and once I am given a question I know which theorems to use because of the familiarity I gained to the subject and this is bringing the confidence which results in the feeling of understanding.
It is the same with Chinese room argument, if the person stays long enough to internalize the rule book, the discomfort coming from not knowing what the symbols are referring to in real life will go away. After a while she will be able to have some feeling of understanding as the story is decoded in light of rules and reduced to something like the following: a is interacting with b, c is in another state, but when all these are together d gains property p… This is what math is about: there are objects and their relations with other objects (story, input) and rules (like rule book, program) that tell you what happens as a result of two or more things satisfying some assumptions together (your response to question asked, output). Like in the first example I gave: an object is xxx, it is interacting with another object, and this other object is interacting with another, and rule book says that each object with property xxx makes the object it interacted xxx too. Do I have to know what this property, or object or interaction is? Not really, there is a subfield of abstract algebra, called category theory which only deals with these kind of stories where objects and interactions are defined in terms of rules and that is all you have about them. Maybe in real life it is helpful to know what we are referring by saying “an object”. For example if I want to buy some bread instead of an elephant it is good to make sure we have the vocabulary that distinguishes them. I might need different words for each object to be able to point to them, but no one can claim that there is no understanding in the case where I left the objects, interactions and properties undefined. By saying an object is xxx, it is interacting with another object, and this other object is interacting with another; I might as well saying either these objects are numbers, interaction is multiplication and xxx is evenness, which would mean: If a number is even and I multiply it with another number the result will be even, and if I multiply this result with another number this third product will be even too. Or I might think off objects as clothes, interaction washing in the same machine and xxx is brownness, this would say that if I wash a brown cloth with another one in the same washer, the second cloth will come out brown and afterwards if I wash this second cloth with another one in the same washer, this last cloth will come out of the washer brown, too. Different semantics might make a difference but it does not disturb the form and our understanding. Semantic just gives an illustration of the abstract story. We are able to understand a sentence of the following form “an object is xxx, it is interacting with another object, and this other object is interacting with another” without visualizing. Understanding is possible without visualization and I do not think we understand more than o computer when the story is as above and we can not use the advantage of knowing the semantics. In this case one can not mention a mental state or understanding that human beings have but computer does not, since they both have the same data and we can not extend this data further as human beings who has some extra visualization skills. Although this is the case one might say that we have more understanding than the computers. I would say that the difference is not understanding, but the feeling of it that we have but very likely computers do not as they do not have the physiology to seat emotions. This feeling is proportional with your confidence, that is why I do not have the feeling of understanding when dealing with a new mathematical concept and rules that apply to it. However this discomfort diminishes as I internalize the concept, that is spend more time on it and assign more brain cells to it. By repeating the definition of this abstract mathematical notion I do not get new information but gain the confidence, which feels like understanding. That is why I insist that understanding is only a feeling which has strength proportional to the amount of brain cells that determines you confidence.
To conclude, Searle’s Chinese room argument intends to show that human beings have more understanding then machines due to knowing the semantic of input, however there is an understanding without knowing the semantic. We discussed that if we exclude the semantic, computers and human beings have equal data. However there is a feeling of understanding which companies human’s mental processes and this comes with confidence. Therefore, there can still be some understanding (with feelings) in Chinese room for a person who does not know Chinese. Since we said that this feeling has nothing to do with understanding but only a result of it, and understanding can happen without visualization, there does not seem to be anything left to differentiate computer’s understanding from human beings”. That is why Searle’s argument, which made sense at first, turns out not to work. And remember that we could eliminate the role of knowing semantics from the picture by thinking off cases where computers and human beings have the same story and there is no possible visualization but there is an extra brain state in human being’s case which is the feeling of understanding but nothing else. To be able to identify that feeling I gave example from my experience in math. I explained how abstract concepts and rules start to make sense to me after spending enough time on them and gain the feeling of understanding from confidence rather than visualization or any extra data known to me but not known or can not be known to a machine. In short, in Chinese room you will not feel that you are understanding the story since you did not have enough time to get familiarity with characters and learn their properties ( what symbols they come together and how they connect to each other, and so on…) mainly to internalize the rule book. You do not have to know what the characters represent in real life to get some understanding like in the case of an abstract story where unspecified things were in states that were not specified either. Therefore, if we eliminate (and can eliminate) the feelings and knowledge of semantics there will be equal understanding for computers and us, and Searle’s argument will lose its significance.

phil math

2011-12-05T11:46:00.000-08:00

7+5=12

Kant divides propositions of the subject-predicate form into two groups: the analytical ones and synthetic ones. Analytic ones are those where subject concept involves the predicate concept by definition. The rest -which are not analytic- are called synthetic. According to Kant very few mathematical concepts are analytic and most of them are synthetic. In these cases (when the argument is synthetic), by analyzing the mathematical concept you cannot come up with its predicate and you need intuition to figure out mathematical properties of concepts. For example, to see that the shortest path between two points is the straight line from one point to the other, it is not enough to analyze the concepts: points, line and shortest path but you need some other tools -like perceptual experience- to figure it out. Kant says that mathematical objects are modes of representing individual objects and arithmetic –which is about properties of mathematical objects- can be only known by the intuition that is used to comprehend that individual objects. Analytic argumentation does not give new information while synthetic ones do. This means that intuition is the only way of getting to know anything new. Kant considers most of mathematical propositions saying things that are not part of the definition of the mathematical objects they are referring to and therefore they are saying something new. Then they should be coming from intuition. He also says that this intuition is exactly the way human beings perceive the world. On the other hand he believes that human beings are able to capture a-priori truths via intuition because “pure intuition” is about the forms of possible perceptions and is aware of spatial-temporal conditions that are involved in perception. But I will not go into further discussion of it. When it is in particular, the arithmetic: he considers arithmetic to be a natural result of human’s perception of objects, distinguishing them and counting them. In a more broad way it can be concluded as follows: he says that we do have number concept attached to group of things because our eyes can distinguish between no objects, one object, two objects and so on. Number is a concept attached to a group of objects. Since we get to know about those objects by physical experience we know about their number in the same way. Arithmetic follows from counting- associating a number- to the resulting set after some arithmetical operations. This implies that if concept of number is synthetic and only can be known by means of perception, so is arithmetic.
Now lets see Kant’s claims on the proposition “7+5=12”. Most arithmetical results seem to be analytic since we are so comfortable with them and sure about their truth that arithmetic has come to be considered as part of logical argumentation. However the comfort we have gained- probably by experience- can be deceiving. Kant argues about how we do know that 7+5=12. What kind of properties do numbers 7 and 5 have that they lead to number 12, is there a way of dissecting the left hand side of the equation and obtain the right hand side? What do number 7 mean but 7 objects together and similarly 5? Kant says that one need the intuition of number 7and number 5 so that by adding 5 units to seven units one will get 12 units, number associated to which will be 12. In short Kant says that addition of numbers is bringing together two groups of objects of given numbers and finding the number of resultant set. Since we have to think about sets of objects to do addition, he says that it is intuitive therefore synthetic. However he skips the part about how do we know about numbers, might not it be the case that knowing about numbers of objects involves an analytic process? He says that one needs to think of five and seven objects instead of the numbers 5 and 7, but how does one know that it is a set of five objects but not a set of six objects.
My main opposition to Kant’s argument would be exactly at this point. Do we get to know about all numbers intuitively and can we distinguish between 5 and 6 at one sight? We should be able to do that if we know about numbers only by visual perception, but that is not the case, each time I have to count people in the room, to be able to bring exact many tea cups so that everyone will get one and I will not bring unnecessary cups, although they are sitting in front of me. This means that even there is a good possibility that knowing about number of objects has an intuitive aspect it is not enough to say that the number concept is totally intuitive unless we show counting is intuitive. There might be an analytic process following the intuition and I am not sure whether Kant would call it analytic or synthetic. Another problem with Kant’s argument with the example 7+5=12 is that analyzing concept 5 and 7 and saying that they do not have concept twelve in them does not disprove that this statement is analytic as he is not talking about the addition operation between them. He says that bringing 5 and 7 is nothing but adding 5 units to 7 units, which can be only understood intuitively. But what “+” represents in the context of arithmetic and therefore what 5+7 stands for? Is not “5+7=12” is exactly the representation for Kant’s argument. When we say “5+7 =?” it is asking “what will be the number of units when you bring together 5 units and 7 units?” Therefore problem is not really about going back to five objects when we see the representation “5” but how we add things and the previous problem I invoked: how do I know about number of a group of objects. This says that everything reduces to counting operation. Now we ask: How does one learn about concept of number and counting?
I will try to save Kant’s argument by claiming that we know about concept of numbers and addition operation because we can count by means of the intuition from perception. I know 5+7 is twelve because I can bring five points and 7 points together and then recount them. To do this I need to be able to know one set has 5 points and the other has 7 points. In short, I should be able to distinguish between sets of different number of elements. However once I know how to count I will also know about number concept and be able to distinguish between two sets with differently many objects. To be able to decide whether the proposition “5+7=12” is synthetic or analytic I will try to decide whether counting is an analytic thing or an intuitive thing. As promised, I will claim that counting is an intuitive thing to Save Kant’s argument. From there it will follow that some arithmetical propositions regarding addition and subtraction are synthetic.
How do I know about one object? By my visual skills, which can distinguish one yellow point among a set of black points. Once I know one object I can put another yellow point at a place different than my initial yellow point and now I say I have “2” of them. This is quite possible, as my eyes can perceive these yellow points and their locations. If I continue adding another point in a non-overlapping way with previous points each time, my eyes will lose their sensitivity to distinguish the last picture from the previous but I will know that they are different because there is a new point coming at each step. In the time framework I can order the steps and give a name to each step. These names are nothing but numbers. And the difference between two consecutive steps will be a yellow point that did not exist in the former one. I will give the name “1” to the initial condition, “2” to the one following step 1, “3” to the one following the step called as 2 and so on… Moreover when there is a similar process going on we can rename the steps in the same way. Independent of objects contained and their locations, similarly named steps of two different processes will have something in common which will be called as their “number”. It is also possible to go backwards in this process. Say you are at step 6 and by removing a yellow point (assuming an object is grasped just by intuition no matter how many alike are around). Going forward and backwards will just be intuitively possible since I can add one distinct object and remove one among those given. Now lets assume that I have two number series say A and B, which I was calling as processes at the beginning. Now I want to add 5 to 7. To do this, I will be going one move forwards from step 7 in A for each move to backwards from step 5 in B. When there is nowhere else to move (no objects left to remove in B) I will stop moving forwards in A. The number of step I ended up in A will be the sum of 7 and 5 and it will be 12 (result taken from previously done experiment). I am saying 12 without hesitation, but this is not because I can imagine 7 and 5 objects together and distinguish it from a different number of objects but that addition of any two numbers can be reduced to something else (adding one by one and knowing where to stop) which is conceivable by perception. So, counting is an algorithm where each step follows by intuition.
To conclude, I would hesitate to say that number concept is intuitive because of the worries above (that I need to follow an algorithm that will take me where I want to go). On the other hand I would go with Kant’s claim that there is an intuitive aspect of arithmetic as the objects of concern are to some extent grasped intuitively and arithmetical operations can be reduced to adding things one by one in which there is a lot of intuition involved.

Reference:
Shapiro S. (2000), Thinking about mathematics. (Oxford, Oxford University Press)

Filmin sonu

2011-12-02T20:04:00.000-08:00

Zaman kavramina karsi buyuk kuskularim var, "well-ordering" meselesi ozellikle. Yani, sonra ve once diye iki zaman noktasini siralayabilmemiz, ya da bizim algimizin zamanin well-ordered bir alt kumesi ile sinirli kalisi.
Iste burda basliyor hikaye: gelecegi bilmiyor olmak ve gelecegin bilgisine ancak gelecek oldugunda ulasacak olmak, 9 yasindan itibaren zaman kavramiyla degisik oyunlar oynamak seklinde kendini ifade etmeye basladi. Birinci mesele gecen zamanin kaybolusu idi ve bu problemi cozmek icin bazi anlari zihnime kazimak/fotograflamak gibi bir yontem kullanmaya basladim. Boylece gecmise donme imkanin oluyordu istedigim zaman. Bu aliskanligi baslatan sey bilimsel merak disinda sevdiklerimin bir bir dunyadan kaybolmakta oldugu veya olacagi korkusuydu.
Diger bir oyun da :merak ettigim 10 yil sonrayi, 10 yil sonra oldugunda o bilgiye ulasmisken, gecmisteymis gibi sorumu tekrar sorup, iste cevabi buymus deyip, gelecegi bilmek zevkinin simulasyonlarini kendime yasatmakti.
Artik eskisi gibi degil isler, zamanda seyahat yetenegi kazanmis olsam bile kisa donemli bilinmezlikler uzerine kafa yormuyorum. Yarin karne alicam acaba butun derslerin pekiyi mi demiyorum, ya da bir ay sonra ne olacak demiyorum.
"Gelecek yil bu zamanlar kim bilir nerde olurum" diye dusunebilirim, cunku burda olmayacagimi biliyorum ama daha fazlasini bilmiyorum, gene de cok merak etmiyorum.

Bir tek filmin sonunu merak etmeye basladim, olurken hayatta nelere sahip olmus olucam, nelere sahip olamamis. Insan 20' li yaslarinin ilk yarisinin ortalarinda hizla yillarin gecmekte oldugunu farkediyor ve o saskinlikla kendini yasi cok buyumus hissediyor, halbuki 20' li yaslarimin son ceyrginde oldugum su zamanlarda yasimin yeterince genc oldugunu hissediyorum. Ve onumdeki zaman diliminde, eger ben ortalarda olmaya devam edersem, hayatin bir cok degisik yonlere uzanabilecegini dusunuyorum. Yani cok zengin olabilirim, olmayabilirim ama akademik olarak basarili olabilirim, buyuk bir ailem olabilir, hersey elimin altinda olabilir, yoksunluklarim olabilir, bir zaman boyleyken oteki zaman diliminde isler tamamen degisebilir.
Netice itibari ile, filmin sonunu merak ediyorum. Bir tek o son geldiginde pisi pisine bir kaza ile olmekten korkuyorum, cunku boyle bir kazaya kurban gitmezsem kendim biryerlere gitmeyi planlamiyorum, hatta mumkun olsa civi bile cakmak isterim.

Acknowlegement

2011-11-28T13:07:00.000-08:00

Bu aralar matematik alanindaki doktora tezime nasil bir "Acknowledgement" yazsam diye elbetteki kara kara dusunmuyorum. Tersine, dusundukce heyecana kapliyorum. Oyle ki bugun Prof Mundy beni zerre ilgilendirmeyen KaraMete(Ingilizceymis gibi okuyun) algoritmasini anlatirken yuzumde gulumsemelerle yazim icin aklima glen fikirleri karsilamaktaydim. Professor Mundy demisken: bu adam bilime ve "nerd" luge inancimi geri getirdi. Bir insan bu derece nerdy olur, ama yaptigi isi allar pullar, eglenceli hale getirir, dikkat edin ki kolaylastirir demiyorum. Onun anlattigi dersin altindan kalkabilmek icin bir hafta canla basla ugrasmaniz gerekir. Onu yaptiktan sonra, bilgisayar bilimine katki yapmis super karincalarin espirili ozdeyislerine girmek, resimlerini sinifa getirmek, egzotik isimlere sahip olanlarin isimlerininin okunusunu kaydettikleri videolari elinin altinda hazir tutmak, terimlerin isimlendirilisinin tarihine girmek size kalmis.

Neyse konumuz Acknowlegement. Bir insanin hayati bilim cevresinde baslamis, gelismis ve DUGUMLENMISSE, suna tesekkur ederim demek ya da su okula gitti, bu diplomayi aldi deyip, hayat hikayesi yazmak sacma olur.
Evet, hikayenin derinlerine inmek gerekir: sevgili yazarin (bu benim) 12/13 mayis tarihlerinde Malatya' nin Dogansehir ilcesinin Eskikoy koyunde, Bine Xenni (adasinda(!)) gozlerini acisindan baslamak gerekir. Normal bebekler kaloriferli evlerinde anneaneleri tarafindan patates kizarmasi ile beslenir, cizgi film seyrederek " Introduction to Modern life" dersini yaparken, ben bebisi daglara taslara bakan tavuklarla paylastigimiz evimizde her mevsim sekilden sekle giren bahcemizi, bir dogup bir batan gunesi, gunesin dogarken onumuzdeki dagi yalayarak bize ulasisini, turlu cesit bocuklerle, farelerle, tavuklarla, kuslarla vs bilime giris dersi ile ayni anda basladim hayata. Anne-babamin bir zamanlar sehirli olmus olmalari dolayisiyla evde televizyonumuz vardi ama maalesef elektrik olmadigi zaman televizyon ancak felsefik bir konsept oluyor, icinden insanlari seyredebilecegin bir makina(!), detaylar muamma. Tabi batili tarzda mobilyalarimiz da vardi, Ali Dedem annem icin baslik parasi olarak aldigi 9 bin lira ile (zamanin ~1973~ cok buyuk parasi) anneme ceyiz olarak aldigi omurluk mobilyalar bunlar. Daha sonralari altindan dokulen samanlarin, mobilyaciklar cati katinda oldugu zaman farelerin kislik erzak olarak tasidiklari samanlar oldugunu soylerdi annem, halbuki o mobilyalari aslina pek de sadik kalmadan tamir eden Hacova'li hemserilerimize gore bu hikayenin gerceklikle pek ilgisi yok. Sirf o mobilyalari yazsan bir tez yapar o yuzden biz bilimsel esin kismina donelim.

Nerde kalmistik.. hiyar cucukleri mucizesiyle, ya da yesilden kirmiziya donem ilk domatesi gormus olma sevinciyle ya da bir yilanla nerdeyse burun buruna gelmis olma, komsunun kopegini zorla atlatip yoluna devam edebilmis olmak adrenalini ya da nenenin devirdigin sut kazanindan dolayi buyuk sucluluk hisleriyle hayat yeterince inisli cikislydi koy yerinde. Bunlar tabi daha sonraki zamanlar, onceki zamanlar daha kaotik. Ne oldugunu bilmeme, nerden gelip nereye gittigini kavrayamama ve onunde sana nispet yaparcasina bilgiye hakim gibi davranan buyukler, buyukleri gectim bir de senden cok da buyuk olmayan abilerinin sen yabancisina karsi yerli tavirlari...
Abiler demisken, uc abinin "baci" si unvaniyla tanindim insanlar aleminde ilk olarak. Adsiz bir "baci bebek"... sonra az cok kendimi bilince babacigimin prenses doktrinlerine maruz kalacaktim: yok efendim soyle olacakmis bir bayan, boyle egitimli, boyle erdemli, boyle guzel, boyle uzun boylu. Simdi beni taniyanlar diyecekler ki sen uzun boylu olmadin ki, olamadin ki? Sizi bozmak istemem ama babamin tam tarif ettigi boya geldim (en fazla bir iki santim kisa), babamin uzun boy standardi oyleymis 20 kusur yil once. Babam basarilarimdan inanilmaz zevk alirdi, ama belki erkekleri emrinde calistiran, mutevazi ama basarili bir is kadini olsam o daha cok hosuna gidebilirdi. Bu kismi belli ki onceden dusunememisim, dusunsem herhalde oyle biri olmak icin caba gosterirdim ama o da benim koklerime ters olurdu.

Kok demisken, ne diyorduk: doga, kaos, sorular, sorular, bilmemek, bilmediginden dolayi nerdeyse aci cekiyor olmak... Ilk sordugum sourlardan bir tanesi (Baba ben nasil oldum' dan sonra tabi ki, bu arada o sorunun daha guzel ve bilimsel/kamasutrasal cevabini yillar sonra annem sormadan verecekti) gunesin nasil olduguydu, cunku ben saniyorum ki dunya esas, gunes ikincil. Sonra, tohumlari olmayan agaclarin nerden geldigiydi; tohumu dikip agac elde etmek mumkundu tohum yoksa agacin bir parcasi lazimdi, o halde ilk parca nerden gelmisti? Bu sorular ortaya ciktiginda Gauss vari ben, henuz okula baslamamistim ve okuma yazma bimiyor olmamdan dolayi ancak sozlu research yapabiliyordum, tabi durum oyle olunca bilen birini bulup ona sormak gerekiyordu ve bu da en az iki yilimi aldi, sonunda saatler suren Haci Amcanin bilim kurgularini dinlemeye va anlamaya caba gosterirken kimsenin dogru duzgun bir cevabi olmadigina hukmettim ve annemin bir cok kez onerdigi gibi buyuyup kendim okuyup, ogrenmeye karar verdim. Su dunyada annemden daha konusuna hakim kimse yok, annemin konusu ise kendisi hicbirsey yapmadan seni yonlendirmek.
Cocuk: Anne bana bu hikayeyi okusana?,
Anne: Okula gidince kendin okursun?
Cocuk (icinden) yine mi..
Iste boyle... Annem yuzunden buyuk bir okuma meragi ile okula basladim. Annem sonradan "cocukta okumaya merak olmali" diyerek adam olacak cocuk tezinin ilk fikirlerini olusturmaya baslayacakti. Neyse ki ben o meragi annemden aldim, meragim sonmesin diye yalvarma boyutundaki "su resmin altinda ne yaziyor okur musun?" isteklerimin hemen hemen hepsini geri cevirdi. Belli ki annemin benim kadar okumaya meragi yoktu. Ama siyasete ilgisi coktu, siyaset yorumlari soyleydi: Su pezevenge bak, halkine ne zalim; bu yobazlar basa gelince bakalim ne yapicaz; Ecevit iyi adam ya!...
Gordugunuz uzre hikaye dallandikca dallaniyor.
Babama zorla " bana bir matematik sorusu sor, ama zor olsun, yeni olsun bir de!" diyerek soru siparisi vermelerime, kimsenin bu kucuk Gauss' a sahip cikamadiginin detaylarini anlatmaya firsat kalmadi.
Gelecek yazida nasil bilimsel kafali dusunen bir insan oldum, bunca zihin jimnastiklerine, cin cin bakmama ragmen cogu zaman safin onde gideni olmaya devam edebilmeme donelim. Yahu bu yazi da hep "Ben, ben, ben" halbuki hic sevmem oyle yazilari, ama napayim anlatacak o kadar cok sey var ki, agzimi acsam benim kontrolumden cikiyor isler. Hikaye kendini anlatiyor. Ya annem, ya babam, ya dedem ya nenem, ya halam, ya bir kuzen, ya koyun delisi(bu arada oldum olasi cok korkardim delilerden, kendim de oldum da korkum gecti.) o da olmadi Zalhe Mamo, Bago yu Sor,Sorey, soro, tey tey tey teyyyy haydi halaya!!

Ilkokul anilari

2011-10-18T13:04:00.000-07:00

Nerden aklima geldi kisaca ozetleyeyim:
Zeynep'in yorumladigi bir ruya uzerine "sen dua mi ediyorsun ki bu ruyayi gordun, ya da iyi niyetlisin ondan mi acaba?"deyisi;
Karsilinda benim cevabim (oldukca sivri bir sekilde): Elbette iyi niyetliyim iyi birseyin olacagi varsa bana olmali!
Sonra bir kopukluk, sonra yuzumde bir gulumseme ilk okulu hatirliyorum. Belki odanin isikli, yesilli sarili hali bana ilk okul gunlerini hatirlatiyor. Simdi hatirladim: ismimi dusunuyordum, ismimin bu memlekette merak uyandiran cinsten oldugunu o yuzden yakin zamanda kadin matematikciler konferanslarina yuz vermemis ve bu sebeple network yapamamis olmama ragmen is basvurularinda dosyamin ve ismimin aradan kaybolmayacagini umuyorum/umuyordum. Sonra ismimin avantajlarini dusundum. Nenemin anneme olan sevgisizligine ragmen sirf ayni ismi tasiyan tek torunu olmam dolayisiyla, beni torun olarak kabullenisi; ilk okulda hafif ucmus din ogretmenimin ismimle baslayan bana sevgisi, onun uzerine bende yabancilari da fethetme egiliminin uyanisi ve her yerde sevilen kisi olma arzularimin temellenisi derken birden onun beni direk azarlamak yerine koca sinifa bir anda "sinifta boyle mi oturulur!" diyerek azar cektigi gunu hatirliyorum. Oyle bir bacak masadan disari cikmis oturmamin sebebi kume sistemiydi. Kumede ogretmene bakacak sekilde degilse siranizin konumu vucudunuzu ogretmeni gorecek sekilde saga sola bukmeniz, bir bacaginizin siranin disina cikmasi normaldi, uygundu. Sonra o kumeyi ve kac yil boyunca bir sirada uc kisi oturusumuzu hatirladim. Bedriye, (Gul)Seda ve ben. Karsimizda besinci sinifta iken Nida ve Harika oturuyordu. Sanirim onlarin yeterince iri olmalari dolayisiyla ucuncu bir kisiye yer yoktu siralarinda ancak biz kucuk kalmaya devam ettikce uc kisi oturmaya mahkumduk. Bedriyenin hafif toplu hali, bembeyaz teni, kalin telli uzunca saclari, yuvarlak yuzu ve hafif bugulu sesi ona dair hatirladigim az seylerden bir kac tanesi. Gul Seda ile dostlugumuz ise cok daha uzun zaman surmeye devam etti/ediyor. O da kara kuru dedikleri cinsten benden uc kilo fazla ve uc santim uzun olmayi bes yil boyunce basararak kisiel hedfim olan 20 kilo barajina ulasmis saglikli bir sahsiyetti. Ilginclikleri de coktu, okula getirdigi atraksiyonlar fakirligimizi azaltirdi. Bir ara onla ayni ayakkabiyi giyiyorduk yani birbirinin ayni iki cift ayakkabi, hatta o spor ayakkabinin uzun baglarini ilk okul ogretmenimiz Bekir Erol kesmisti, benim hayal kirikligina ugrayacagimi cok dusunmeden ve korumaci tavriyla. Sallanan dislerimizi ceker, ayakkabi baglarimizla ilgilenir kisaca ne aciliyet cikarsa onu hallederdi. Hatta okulda kaloriferin olmadigi ilk uc sene gunun buyukce bir kismini sobayi yakmakla gecirirdi. Ustune kestane attigi da olmustur. O yillarda ogretmenler sinifta sigara icerlerdi zannimca ama bizimki hic icmezdi. Onu elinde sigara ile gordugumu hatirlamiyorum ama dusunceme gore normalde iciciydi, cunku arada sigara izmariti tarzi hediyeler gelirdi Tekel calisani ogrencilerin ailelerinden, o da siparis uzre tabi. Onu hic sigara icerken gormedim ve sigaranin korkuncluguna dair dusuncelerimi ondan aldim. O yuzden lisede "self destructive" hissettigim zamanda abimin parcalanmis sigaralarini bir araya getirip zorla icmeye calismisimdir. Bunun dozunun arttigi zamanlarda da tutun dukkanindan aldigim koca bir puro'yu deli gibi sicak bir yaz gununde 15 dakika icerek, ustelik icime ceke ceke, kendimi oldurmeye kalkmistim. Neyseki simdilerde evdeki yangin alarmlarindan dolayi yerini bile unuttum degerli suc aletlerimin. Bekir Erol'un siki disiplini, dusunmeye yonelik egitimi beni adam etti desem yalan olmaz. Ortaokulda bir zamanlarin "Putnam" i Anadolu Lisesi sinavinda onlerde derece yapmis testcil arkadaslarima ragmen acik ara basarili oldum hep. Sonralarda defalarca anlayacagim uzre Gaus olarak basladigim yoldan potansiyelini gercekleyemeyecek, depresif arizali bir genc olacaktim. Kendi hayatimin hem kurbani oldum hem de mucizesi, ikisi birden ama biri digerinden daha cok ve o dengenin hangi tarafa yakin oldugu degismeye acik. Dun oyle seyler okudum ki: Fields medal almaya aday bir kac matematikcinin guzelliklerini gorup etkilendigi Gauss sum'lari benim bu amcayi tanimadan cok once, ilk okulda kendi kendime buldugum bir seydi, hatta genellemelerini bile yapiyordum. Aslinda henuz gec sayilmaz, eger hikayeler pesimi birakirsa halen vaktim var birseyler olmaya. Lakin hikayeler de guzel, su ilginc hikayeler, beynimde mayalanan anilar, onlari arada kucuk hikayeler icinde tadip tekrar olmaya birakmam, gece yatarken kendime hikaye anlatmam (kendimi sallamanin yaninda)... Bunlar da samimiyetle israr ediyorum ki degerli seyler. Gauss'un yoluna girip efsanelesme mucadelesini buyuk kumar olarak goruyorum. Omur kumar oynamak icin cok mu kisa yoksa uzun; ya da ayni sebeplerden oynamali mi o kumari.
Neyse, ilk okul arkadaslarimin hikayelerine donmek istiyorum. Benim dunyanin en saf canlisi olusuma, Harika ve Nida'nin kucuk kizlara karsi actigi mucadeleye, Harika'nin herkesinkinden buyuk olan memeleriyle (muhtemelen sadece gogus kasiydi) duydugu ustunluk hissine. Benimse kendi kafamda bu utanc verici durumdan mumkunse hic buyumeyerek siyrilmayi arzulayisim... Sinifin butun dedikodularindan haberdar kizlarinin bir gun "Onur kimi seviyormus bilin bakalim"diyerek yolumuzu kesisi ve hic ustume alinmazken Onur'un benim basima kalisi ve o haftasonunu "bir daha okula nasil giderim,demek buraya kadarmis" aptalligi ile gecirmem belki ancak Pazartesi gunu Onur'un beni kacirmayacagina ikna olup okula gidebilmem. Eger kadinlarin erkekler tarafindan zorla kacirildigi bir iklimde yasiyor olsaydiniz ve saginiz solunuz bu hikayelerle dolu olsaydi bu cocukca korkumun cok da aptal ya da yersiz olmadigini bilirdiniz. Halbuki ben de Murat'i severdim yani uzunca bir sure ve yorulana kadar. Ha bir de yorulmus olsam da her yilin bahar mevsiminde. Bu bilgiyi hep sir olarak sakladim ancak ki Facabook icat olup birbirimizi bulup benim bunu ona soylememe kadar. Bu bilginin karsilignda Murat dahil siniftaki bir cok cocugun daha gizliden gizliye beni sevdigini, hatta bana filozof ismini takmis Yakub'un bir gun Murat tarafindan kiskanclik ve ifsa edilmisligin acisiyla dovuldugunu ogrendim. Herhalde bunlari o zaman ogrensem aynanin karsisina gecip "ben yoksa guzel miyim?" diye dusunmeye baslar ve o girdaptan bir daha cikamazdim. O yuzden canim arkadaslarima beni sessizce sevdikleri icin cok tesekkur ediyorum.
Aklima gelmisken (ve yeterince civimisken) soyleyeyim, gecenlerde kafamdan sunlar geciyordu. Bir cocuk dogurdugumda o cocugun eski gungumlerime amca ya da dayi olarak hitap etmesinin yerinde olmadigini dusundum, cunku bu insanlar potansiyel baba, amca ya da dayi degiller. O yuzden nasil ki potansiyel amcalara dayilara, amca ve dayi dedirttiriyoruz ben de cocugumun potansiyel babalarina baba dedirtmeyi dusunuyorum. Dogrusu da bu olsa gerek. Neyse ki bu dusuncelerin aciliyeti yok.

2011-10-12T21:43:00.000-07:00

Kampuse giderken cocuk bakimevi'nin onunden geciyorum. Civil civil (ve gurultulu) bu cocuklara nasil kasikci elmasi hatta daha da degerlisi muamelesi yapildigini goruyorum. Hakli da anne babalar cocuklarin ustune bu kadar dusmeye, ne zorluklarla dunyaya getirip saniye saniye zamanlarini emeklerini butun varliklarini cocuklarina yatiriyorlar. Bazen aklina, zekasina ya da potansiyeline pek inanmadigim insanlarin kendilerinden cok da farkli olmayacak cocuklarina gosterdikleri oneme bakiyorum, haklilar mi? haklilar tabi. Benim o tabloda gordugum ise siradan bir insanin bile ne buyuk emek ve umutlarla yetistigi.
Bu aralar zaman kavramiyla mesgulum. Is guc pesinde gecmis, dort duvar arasi yasamimin buyuk kisminin bosa gittigini dusunuyorum. Durum boyle olunca uzun yasamak ve bosa gecmis zamanlari telafi etmek istiyor insan, sonra acaba cocuk yapmak uzun yasamanin bir sirri mi diye dusunuyorum. Mesela insanlarin cocuklarinin cocuk sahibi olmasi konusunda asiri hassasiyetleri sonsuz yasama arzusundan mi? ya da cocuk dogduktan sonra onun acilari ve sevincleri uzerinden yasamaya gecmek de tesaduf mu? en cok da bunu kendine ait bir hayati olmayanlarin yapisi. Hepsi cocuk uzerinden yasama yeniden baslamanin mi derdinde? Ne kadar kendimizden bir parca olsa ve onu kendi degerlerimizle yetistirsek de, o cocuk kopyamiz degil. O bedenin ve ruhun yarisi bir baskasindan geliyor. O yuzden mi ask duygusu var, birini onunla bir olmayi isteyecek kadar cok sevip o insanla bir olmak hayatinin geri kalaninda beraberce bir cocugun bedeninde yasamaya baslamak. Birbirini sevemeyen iki insanin cocugu olsa o cocuk icin zor olmaz miydi hayat, yani iki yarisinin birbirlerini sevemeyisi, kisilik catismasi bu olsa gerek (!)

Su koca dunya

2011-10-01T19:49:00.000-07:00

Yazilmayi bekleyen c++ algoritmalari yerine blogcu ev kadini , blog sahibi anne, yemek tarifi, gezi sitesi ne varsa hemencecik kesfediyor insanoglu. Lakin bu sayede gordum ki cok okunan bloglarin hepsinin sirri bol ilustrasyonlu, gorselli, duyusalli olusu. Yaziyi da tadinda birakmakta fayda var, oyle uzun tasvirlerle ozel hayata dair birseyler duymayi bekleyen okuyucuyu kacirmamak lazim. Simdi kendim de bu yaziyi yazarken kosesine ne gorsel ilistirsem diye dusunmekteyim. Demek isterdim ki: ey okuyucu sana bu yaziyi buraya kadar okutan sey, bu yazi yazilirken yoktu. Iste "bir varmis bir yokmus" ya da "aslinda yokmus" derler ya!
Bundan boyle her yaziyi bir dua ile bitirmeye karar verdim, boylece annemin benden sinirli (az sayida) arzularindan birini de yerine getirmis olurum:
aahh tanrim sen bizden dunyayi ciddiye almama luksunu alma, yoksa nasil basederim bu koca dunyayla, bir ufacik govde uzerinde koca kacan kafayla!

Yine olmadi! Ama gelecek yazima cocuklar icin lezzetli kahvaltilik tariflerinden, teyzemin antep usulu patlican kebabindan, bir de yaz sonu kose bucak, konu komsuyu catlatici turden yerli ve yabanci aile tatil fotolarimdan koyucam .
en samimi sekilciligimle

2011-09-01T14:23:00.000-07:00

Fotograf'in Hint ahalisinden secilisi kiminize malum Hindistan kultur ve insan kaynaklarina duydugum sevgidendir, yoksa yukaridaki sahislar altta hikayedeki sahislarla goruntu benzerligi disinda alakali degillerdir. Bu fotografi internetten caldim, benim degildir, sahibinin haklari saklidir.

Fadime Teyze ve Annemin Camasir/ Cocuk yikama Gunu
Ana karakterler: Annem Zinican, Fadime Teyze
Yardimci Karakterler: Coluk-cocuk
Yer: Bine Henni (Turkcesi Dam Dibi)
Zaman: 1990 yazi, belki 89, belki 91 (walla cikaramadim)
Amac: Cocuklari yikamak o sirada bereber vakit gecirmenin zevkine varmak
Arac: Odun atesinde cevresi kara is baglamis en az on-onbes literelik bir su kazani

Nerden aklima geldi bu hikaye biliyorum.
Az evvel banyoya dogru ilerlerken, her banyo'ya gitmenin nasil bir seramoniye donustugunu dusunuyordum. Sonra annemin cocukken kis gunlerinde genisce bir legende haftada bir sirayla hepimizi -babam dahil- yikadigi aklima geldi. Banyonun, usumek, bolca ofelenmek, saclarini annenin uzamis ve kesilmek yerine kirilmayi bekleyen tirnaklarinin sac diplerini kaziya kaziya temizlemesi, bol yesil sabun, senin duragan bir sekilde iskencenin bitisini beklerken onun farkettirmeden bir anda koca bir tas sicak/kaynar suyla seni ciyaklatarak ak pak etmmesi oldugu zamanlardi. Kendimi saclari sabunla on yikanip ardindan azicik sampuanla -adet yerini bulsun amac biz de sehirli olduk denek olsun- kopurtulup durulamis annesi tarafindan 10 yasina kadar yikanmis, sadece yazlari bol gunes enerjisi suyuyla gonlunce banyo yapmasina izin verilmis kusagin sonu gibi hissediyorum, umarim oyle degildir. Cunku o banyo seanslari insana ne cok sey ogretir. Birincisi zaman kavramini idrak edersiniz, sabretmeyi, ozgurluk icin gikini cikarmadan sonsuz gibi gelen ama her defasinda sonunun gelisini vucudunuza sarilan havlu ile gordugunuz o zamanin bitisini beklersiniz. Bazen yaniltabilir o sizi saran havlu cunku ikinci bir test vardir banyonun bittigine dair. O da havluyla kurulanirken daha fazla derinin vucudunuzdan kalkmaya niyet etmemesidir. Cunku o deri anneye kir gibi gelir ve sizi saatlerce sicak suda hasladiktan sonra dogal olarak kalkan ust deri tabakaniz sizi tekrar banyoya goturup onlardan kurtulana kadar yikmasina sebep olur.
Benim cocuklugumda kurutma makinesi olsa bile bu kuaforlere ozgu, perma ve fon gibi islemlerde kullanilan bir luks aleti sayilirdi. Cocuklugumun kuaforlerini bir ara konuya donmek uzere simdilik kapatiyorum. Banyonun en sevdigim tarafi banyodan cikar cikmaz kurulanmak uzre disari, gunese cikmakti. Sonbahar bile olsa gunes isigini islak sacinizda hissetmek guzel gelirdi. Gunese cikmak benim gunumun dogal bir rutiniydi, ister banyo gunu olsun ister olmasin evimiz her daim kuzeye baktigi ve bazi odalari bilinmeyen ya da artik hatirlanmayan bir sebepten zamaninda koyu yesil yagli boyaya boyandigi icin ektra isik ve gunes ihtiyaci icin apartmanin onune cikar hicbirsey yapmadan sag kosede durur, etrafi seyrederdim. Karsidaki isci sitelerine bakarak kendisine "Yildiz sitesi" ismini vermis sitenin butun duvarlarinin yapilisina sahit oldum denilebilir. Sonra bir bir yildizlarin tasinisini gorduk bu yildizlara da baska bir hikaye'de donelim olur mu. Hatta kendi binama zaman zaman gelen misafir aile cocuklarina, kola icmenin gunah olduguna, benim kuran kursu gunlerime, Malatya'nin col yaz sicaginda ictigimiz kayisi kola'lara, benim negro biskuvisi bagimliligima, hatta diger bagimliliklarima sonra doneriz.
Banyo dedik, annem dedik, annemin guclu kollari yirtici tirnaklari derken konudan saptik.
Evet asil hihaye yukarda da bahsedildigi uzre Malatyanin Eskikoy'unde gecer. Anne ve babamin buyuk kavgalarla konduklari Huseyin dedemin zamaninda "galam" (mese agacinin yore halki dilindeki adidir ve "galamin dibine cekmek" gibi deyimlesmis mustehcen kullanimlari da vardir) 'lar sokerek actigi kayisi, elma, kiraz, dut, kavaklar icin ayri ayri basmaklar halinde uzayan bahcenin bir basinda babamin tavuk besiciligi icin yaptirdigi koca ev bulunur. Ilk basamak kayisiliktir ve kayisiligin amcamlarin payi ile kendi cekirdek ailemin payi arasinda bir gol ve cesme vardir. Bu cesmeler de aslinda ic ice cesmeler gibidir ve bu bahsettigim son cesmedir. Cesmenin basinda su bollugundan faydalanilarak ekilmis bir kac kavak agaci ve suya gelenler meyvelerini yesin diye iki dut agaci vardir. Banyo merasimi bu dut agaclarindan ilkinin altinda baslar. Onceki gunden plan yapmis Fadime yenge ve annem Zeynep oglenin ilk saatleriyle ilk kovayi atese koyarlar. Yanan odunlarin dumani gozlerimizi yakarak biz cocuk takiminin gununu bozmayi becerir. Ben cocuk, itinayla olani biteni izlemektedir. O siralar Fadime teyze'ni iki cocugu vardir, onlar da sevimli ikisi de birbirinden kara seylerdir. Sevgili Fadime teyze ve bu iki veletin varligiyla ortalik parti yerine donusur bana gore. Ozellikle zavalli izole ciftlik evimizde insan yuzune hasret yasayisimizdan, eve iki ziyaretcinin gelisi gunumuzu yapmaya yeterli olmaktadir. Benim uc abim, bu iki ufaklik toplam 6 kisi yikanacaktir. Agaclarin altinda, acik havada sicak banyo yapacak olmanin sabirsizligi icinde siram gelene kadar her yikanan cocugu izlemeye kararliyim. Ilk sira Abidin'indir. O ilk kazanin kaynamasi benim ozamanki hesabima gore saatleri alir, Abidin'den baslanir yikamaya. Tanrim, o ufacik cocuk ne kadar kirli olabilir ki. Yikamakla bitmez Abidin'in kiri ya da annem haftalardir sicak su gormemis bizi, yazin sonuna yetistirecek kadar temizlemeye kararlidir. Ama yanlis hesap, kaynaklarin bilincsiz. zamanin etkinsiz kullanimi dolayisyla bu iki Eskikoy' un yabancisi kategorisinde dislanmis Hacova'li hatun'un soyle temizce cocuklari yikama hayalleri muhtemelen nenemin ineginin bir koylunun yonca tarlasina dalmasi ya da dedemin heybetli atimizin kendisini tekmelemesine icerleyip Borux'larla degis tokus yaptigi essegin kacmasi sonucu sinir icinde parti mekanini dagitmasiyla sona erecektir. Herkes isguzarliginin farkina vardirilacak, koylu koyune dogru yokusun yolunu tutacak; yerli, monoton ve izole hayatina eglencesiz devam edecektir.

gERCEK_1

2011-08-30T13:56:00.000-07:00

Hayali hikayeleri yazmak, gercegi -kendine dair gercegi- yazmaktan hep daha kolay gelmistir, ancak gercegin ustunlugu vardir kurguya. Gercek tektir kurguysa gercek olmayan herseydir ve bunlarin icinde gercek olsa hayatin cok daha renkli olacagi binlerce senaryo vardir. Bazi gerceklikler ise kurguya esdeger sekilde ilginctir ve onlarin mutlaka anlatilmasi gerekir.

Hikaye Adana'da sicak mi sicak bir ogle ustu baslar. Elif nenem sehrin degisik koselerinde itina ile saklanmis; yanik tenli, boylu-boslu evli ya da bekar birbirinden deli kanli Adana yigidinin atesini almak icin buyuk bir gizlilikle suren umumi evlerin birinde 14 yasinda ilk is deneyimine adim atacaktir. Iki katli, en fazla yuz metrekareye oturmus eve kuru ve eskilikten rengi griye donmus yuksek tahta citlerden girip, belli ki uzun zamandan beri kullanilmakta olan ancak boyasi bile tamanlanmamis evin koyu mavi yagli boya demir kapisindan girdigi an nerde oldugunu bilmesine imkan yoktu. Neyseki kapi marasimi uzun surmedi, kapida gorunmemek bu kadinlarin adetiydi, kapi acildigi an saga sola kimse gordu mu diye goz atip geleni hizla iceriye atmak artik otomotige donmus bir hareketti. Kapiyi acan ve Elif'i ve yanindaki Hafize'yi hizla koridordan geciren evin 20 kusur yillik emektarlarindan Melekti. Melek kafa kagidina gore 33'unde gencliginin ve guzelliginin sonuna erismis en fazla eski birkac musterinin ev ziyaretinde hal hatir sormak icin cagirttigi, hos sohbet, bir o kadar da acik sozlu, agzi da hallice bozuk; ayiptir soylemesi eli de pek agir bir orospuydu. Elinin agirligi, sevistikten sonra eli cebine gitmeyen bir iki serseriyi nerdeyse donsuz ev' in icinde bir koseden digerine fare gibi ciyaklatarak kovalamasindan ya da kocalari icin kavgaya gelen kadinlari saclarindan tutup butun vucudu ertesi gun mosmor olacak'a kadar dovmesinden bilinirdi. Zaman zaman da olur du oyle "namuslu" kadinlarin civarda gorundugu. Melek boyle durumlarda "Kiz bu benden de orospu cikti, ekmegimizi elimizden alir haa!" diyerek kirilmaya her an hazir ev halkini kahkahaya bogar zavalli kadincagizi lafla boyarken kotegini de bol tarafindan atardi. Tabi o da cussesine gore secerdi avini, bazan oyle ayilar gelir ki ev'e, affedersin agzina etmeye kalksa bile itiraz edemezsin. Melek'in yirmi kusur yillik hikayeleri saymakla bitmez ama ondan once o kapidan ilk girdigi dakikadan itibaren dokuz yil ekmek kapisi olacak hayatini sekillendirecek bu evde Elif'in ilk dakikalarina tanik olalim, cunku dokuz yilda ogrendiklerinin butununun bir yarisi o ilk yarim saatte gerceklesti. Karanlik holun sonu mutfak'a cikar, tam karsisi ise tuvalettir o yuzden mutfak'tan guzel kokular geliyorsa is bitimi tuvalete ugrayan heriflerin mutfak kapisinda bittikleri olmaz degildi. O sebepten olsa gerek ki bu ev hakkaten ev gibiydi. Bir cok musteri evinde bulamadigi konforu bu ucuz genel evde bulurdu. Normal evdekilerin aksine kadinlar hep guler yuzluydu, temizlik, yeme-icme, cocuklarla ugrasmak gibi dertleri yoktu. Cunku kazandiklarini gelecek tasasina girmeden mutfaklarina harcarlardi. Cocuk'a kalmasinlar diye elinden geleni yapar, kacinilmaz dogmus cocuklar ise bir elin parmaklarini gecmezdi. Onlar da kendilerinde cozemedikleri bir farklilik oldugunun bilincinde diger cocuklara nazaran icine kapanik evin bir odasinda pek kimseye gorunmeden ve cok soru sormadan yasarlardi.

Melek Elif'i mutfaga goturdu ve asci Miyese'ye durumu anlatmaya koyuldu. Mutfaktaki kucuk tek pencerenin kalin Amerikan kumasi tozdan ve yagdan bir tabakayla kapliydi ve iki kadinin birbirinin yuzunu gormesi icin gaz lambasi sartti. Hikaye cok da uzun degildi, buraya dusen bircok kizinki ile ayniydi ya da detaylari muhim degildi. Elif, Adiyaman'da sevdigi delikanli ile adi cikinca oldurulme korkusundan evden kacmis ilk otobusle Adana'ya gelirken, ev'in mudavimlerinden Hasan bu kizcagiz'in halinden iskillenip basina daha kotusu gelmeden aklina gelen tek yer olarak buraya kadar getirmis, gene evin sakinlerinden Hafize'yi mahallenin kosesine kadar cagirmis kizi eve goturup, bir hal caresine bakilmasini babacan bir tavirla tarif etmisti. Hafize Elif'i kolundan tutup Melek'le karsilastiklari kapiya kadar getirmis sonra iki gundur odadan cikmamis once musterisi, sonra sevgilisi ve en sonunda pezevengi kisaca su hayattaki herseyi olan Mahmut'u daha fazla bekletmemek icin hizla odasina cekilmisti. Once Hafize, sonra Melek ve mutfagi ziyaret edip aceleyle bir bardak su icip cikan yanaklari dudaklarindakiyle ayni boyayla allandirilmis bu kadinlarin Elif'in kucuk yasindan beri duyup da ne oldugunu bilemedigi "orospu" oldugu farkindaligi gokten vahiy gibi iniverdi Elif'e. Duyup duyup icsellestirdigi seyi ilk defa gordugunde tanidi ve sorgulamaya bile ihtiyac duymadi. Yalniz aklinin almadigi ancak kuaforlerde oldugunu duydugu ve koyunde kadinlarin hayati boyu bir defa evlendiklerinde nail olabildikleri kirmizi dudak boyasinin bolluguydu. Boya bollugu karsisinda oldukca zengin bir yerde olduguna kanaat getirir gibi olacakti ama duvara gomulu yuklukleri orten carsaflarin atmis boyasi, duvar koselerinde birikmis toz toprakla karismis topak topak saclar, giristeki zavalli somyanin siltesi yirtik minderleri bu kanaatinin onune gecti. Yine de tahmin ettiginin aksine guzel bir hayati olacakti burda ve baba evinde oldugundan daha rahat edecekti.

Nenem Elif, evdeki beyaz tenli etine toplu kadinlara hic benzemiyordu. Hem gun boyu tarlada calismaktan hem de muhtemel soyundan gelen oldukca koyu bir ten rengine sahipti, vucudu acinasi sekilde zayif, uzunca boylu, siyah ve uzun saclari kalin bir halati andirircasina bas ortusunun altinda orulmus, memeleri ise nerdeyse yokluk boyutunda kucuktu. Melek Elif'i soyle bir suzdukten sonra gordukleri karsisinda sasirmis "kiz sen adet gormeye basladin mi?"diye sordu, Elif utancindan "nirc" diyerek hayirladi. Henuz adet gormemisti, oyleyse adet gormesini boylece memelerinin dirilesmesini o surede de kararmis derisinin renginin acilmasini beklemek lazimdi. O zamana kadar Hasan'in hatrina mutfakta calismasi ve yedigi lokmayi haketmesi lazimdi. Elif Miyese'nin yamagiydi artik, Miyese ufacik bir mutfaga iki kisi nasil sigacaklarini dusunurken ustundeki yukun azalacagi umuduyla kisa bir hesap yapip olani biteni seyretmekle yetindi. Melek'in bilmedigi Elif'in umdugu gibi erkeklerin zevkine uygun boylu-poslu, ele gelir yuvarlak kalcali yumusacik memelerinin arasinda kaybolasi bir hatun'a donusmeyecegi hatta bu goruntusunun ancak gec yaslarinda kirismak seklinde degisecegiydi. Onu bilmek hatta butun bunlari bilmek ise nenesiyla ayni adi tasiyan bana Elif Hatun'a malum olacakti.

Amerika'da gorduklerim/ogrendiklerim

2011-08-19T18:46:00.000-07:00

Madde Madde;
1) ABD'nin her yeri ayni degil. Turkiye'de olmaya tercih edilebilir yerleri ve edilemez yerleri diye ikiye ayirdiktan sonra tercih edilen yerlerini dusunerek yaziya devam edicem.

2)Amerika eger turist olarak gelmediyseniz ve yurt disinda ilk deneyiminizse kultur sokuyla baslar. Bu kultur soku bulundugunuz mekanin "redneck" dedigimiz yerli bol selulitli beyaz/pembe dost canlisi halkinin baskin cogunluk olup olmamasina bagli olarak degisir. Sokakta insanlarin tanimadiklari halde size selam verdikleri bu Midwest diyarindan kuzey dogunun liberal ve herkesin sanatsal/entellektuel takildigi kafa renklerinin koyulastigi vucut hacminin onla orantili azaldigi sehirlerine gelir ve selam/sabah kesilince rahat edersiniz, hafif bir memlekettelik hissi gelir, kultur soku gider. Onun yerine dunyanin nadir silikon vadilerinden birinin icinde liberalce ozgurlugunuzun degisik boyutlarini hic bozuntuya vermeden dogalca kesfetmeye koyulursunuz. Eski heveslerinizin yenileriyle kendini update ettigini gorursunuz, hic olmadigi kadar hizli degisirsiniz. Bu uzun ve tatli hikayeyi "Amerika'da ilk yilim" baslikli kendi basina bir hikaye olacak sekilde gelecek zamana sakliyorum.
3) Simdi ilk yildan cok bahsetmiyceksek, seker tuketimi acisindan bizim seker bayramlarimizi andiran icinizdeki profosyenelin (prostitute) ya da gay'in aciga cikmak icin firsat kolladigi Halloween'i, cuma'dan baslayark butun hafta sonu bir bir gittigimiz ev partileri, catlayana kadar yemeli "thanksgiving", ona ozel "pumpkin pie" dan bahsetmiyeceksek bu yazinin tadi tuzu olmaz. Bu kismi catering/gourmet meselelerine ayiralim oyleyse. Eger hatri sayilir miktarlarda kilo almaya karsi toleransiniz yoksa ve gelmeden once burdaki her turlu yiyecegin ne kadar islenmis, sekerlenmis ve sagliksizlastirilmis oldugu bilgisine erismisseniz ilk bir kac gunu jetlag olmanin da etkisiyle ac gecirmeniz mumkundur. Bu aclik evresinin ardindan kesfetme evresi baslar, once insanlarin iyi referans verdigi, tamamen kendi agiz tadlarina bagli yiyecekleri asiri tuketmekle baslarsiniz sonra raflarin arasinda daha fazla vakit gecirerek, her seferinde denemek uzre bir kac yeni paketle eve donersiniz. Hatta taze meyve sebze reyonlarinda memleketinizdekinin en az 5-10 kati fiyatina satilan sebzeleri once almak istemezsiniz yerine artik yemeye alistiginiz donmus ya da konserve sebzeleri koymayi denersiniz. Bu arada rengarenk marshmellowlu ucuz biskuvilerden baslayarak CVS, Duane Raide, Rite Aid, Wallanger(belki bunu uyduruyorumdur ama mesajimiz o ki liste kisa degil) dedigimiz yerlerdeki ambalajlanmis herseyi denemis olursunuz, ilk alti ayin icinde!!! Bunlarin kalitesi hakkinda spekulasyon yapma ihtiyaci bile hissetmiyorum ama anavatandaki okuyucu icin soyle bir parantez acayim: mesela cerezleri paketlemeden once uzun uzun bayatlamasini beklemisler ustune de yakana kadar bitki yaginda kavurmuslar! dersem hic yalan olmaz. Ama sonra gecer bunlar, hayatin kisa olduguna ve simartilmaya ihtiyaciniz oldugunu dusunmeye baslayip "wholefoods" markette fahis fiyata ne varsa onu alirsiniz, pahallandikca sagliklilasir da yiyecekler!!.
Ve sonunda agziniza soktuklarinizi kontrol edemez hale gelirsiniz ki o zaman spor'a baslarsiniz. Bol gida ve duzenli spor sayesinde yuzunuze bir guzellik ve yanaklarinizla beraber onlara pembelik de gelir. Bir anda sizi bir kac 5 yildan fazladir taniyan insanlardan ilgiler bile yagar ama akli basinda mesafe algisi gelismis her ergen/yetiskin gibi dostane karsilik verip konuyu uzatmazsiniz. Sonunda uzakliklarindan oturu erkekleri potansiyel koca/sevgili olarak gorme yeteneginizi kaybedersiniz. Hatta kisa bir tatil araliginda kazara duygusal bir yakinlasmanin icinde bulduysaniz bile kendinizi donusteki Amerika gercekligi kivilcimlari sondurur hatta unutturur.
3) Unutmak demisken: unutursunuz gecmisi, onceyi unutursunuz. Bir suru degisik sebepten unutursunuz. Aileniz ozellikle anneniz sizi ozlemekten vazgecmez onlarin yoksunluk hissi zamanla azalmaz cogalir ama sizinki azalir, azalir... oyleki onlar icin bile olsa donmek en son seciminiz olur. Tatiller size yeter, ama her tatil sonrasi dagilan yine arkada kalan anneniz olur, gideceginizi bildiginden varliginizin her tatli anisi onu daha da acitir.
4) Sonra bookstore dedigimiz kitapcilardan bahsedelim.Bu yaziyi okudugunuza gore buyuk ihtimal anadiliniz Ingilizce degil, yazinin burasi cok kasvetli. Tonla kitap onunuzdedir. Okuyabilmek icin yirtinirsiniz, son care ogrendiginiz yeni kelimeleri saga sola yazip kelime hazinenize koymaya calisirsiniz ama olmaz, hele de isiniz yazmak ve okumak uzerine degilse. Olmuyor iste kardesim israr etmeyin!
5) Bu liste cok uzun, sonra bir ara donelim mi?

Neler gorduk neleri gormezden geldik

2011-03-09T18:10:00.000-08:00

Aslinda iki gun sonra gidecegim seminer icin hazirlik yapmam lazim ve o yuzden olsa gerek ilham perileri baska isler yaparak kendimi yormayayim diye basima usustuler. Ne iyidir ilham perileri, en can sikIci (bu kadar I yeter) islere baslamayasiniz diye elinden geleni yaparlar. Inatcidirlar, bir iki bastan savmanizla evin yolunu unutmazlar ama onlarin da bir sabir esigi var, kustu mu gelmez bir daha, kusturmemek lazim o yuzden. Benimkiler cok zamandir kusmusler miydi baska ise guce mi dalmislardi pek ortalarda yoklardi; hatta bana, doya doya teknik meselelere konsantre olma, ise dalma, dalip da cikamama duygularini yasattilar. Halbuki normalde oyle midir, insan oglu ise batabilir mi, su onu kaldirir!!!
Benim perim de gelmisti ama bu kadar lafa dayanamadi kacti gitti galiba.

gECENIN pEMBESI

2011-03-07T21:43:00.000-08:00

gece en sakin, en aydinlik zamaninda pembe/turuncuya calar. Gecenin pembesi icinde uykuda olan sevdiklerini hatirlatir insana. Sicak yataklarinda ikinci/ucuncu uykularini uyuduklarini bilirsiniz, yatmaya gec kalmis halinizla son bir kez camdan disari -mumkunse- sehre bakarken. Bilkent'te sehrin isiklarini gorurdum 7 kattaki odamdan, saat iki' ye dogru yaklasirken ve ben yatmaya niyetlenmisken. Herkesten uzakta butun sevdikleriyle ayni sehirdelikten, sanki onlar beni gormese de ben onlarin simdi ne yaptigini(uyudugunu) bilmem sebebiyle hepsinin annesi olurdum, ya da buyugu iste. Simdiki odamdan disari baktigimda benzer hislerle farkli seyler goruyorum; beklemedigim anda birileri sessizligi bozuyor ve arabasindan cikarken aksam yemeginde yedigi 'chowder' dan bahsetmeye basliyor, benim yatagimdan bile duyacagim bir volumle. Gun boyu caddenin sagina soluna parketmis arabalarin ceza korkusuyla ortadan cekilmeleriyle sokak bombos, yollari sanki toz kaplmiscasina beyaz, halbuki sadece aydinlik... Uzaktaki sevdiklerim gene geliyor aklima. uyuyorlar saniyorum ama oyle olmadigini da biliyorum, gene de huzurla birlikta geliyorlar fikrime ve herseyin yolunda olusuna minnet duyuyorum. Hayatin katastrofik haline dogup ancak kendine gelirken hayatin tersten komasindan korkmaz mi ya insan!

Facebook karsitligi

2011-02-19T11:41:00.000-08:00

Gecen Facebook'ta bir video vardi, kore'de calisan bir Amerikali genc facebook'a karsi durusunu slaytlar seklinde onceden hazirladigi kartonlar uzerine yazilariyla anlatiyordu. Bir cumlesi soyleydi:"I am clean for 500 some days!" . Bunun uzerine gecen hafta seyrettigim social net-work filminin ve gecen dort yilda facebook dolayisyla bosa harcanmis zamanlarin tiksintisiyle bu kez gercekten koptum kendisinden. 10 gundur TEMIZIM ve "asla bir daha donmem!" modundayim, sigara tiryakilerinin sigarayi birakma asamasinda bir nefret modu bar mi bilmiyorum ama boylesi durumlara, kopusu kolaylastiran nefret modu denebilir. Uzaginda kaldigim ya da geride biraktigim hayatlari seyredip hem hasret giderme hem de "ne olacakken ne olduk bee!!" deme firsatlari veren facebook bi kac ay once kuzenimin intihar haberini sasilasi bir soguk kanlilikla vererek ailemin bana en yakin uyesi olma pozisyonuna kavusurken aldigi buyuk sorumlulugun altinda ezildi. Simdi onu hissizlik, zaman hirsizligi, ve asiri vurdumduymazlikla sucluyorum.
Allah askina! yapacak daha iyi seylerimiz olmali, birsey gorunmeye calismanin ya da gostermeye calismanin, birilerini ezmenin baskalarina ezilmenin ne geregi var. Facebook'suz bir dunya icin ilk adim, anti-facebook kampanyasi !!

mind-body problem

2011-01-05T16:21:00.000-08:00

I was angry once upon a time

2011-01-05T13:59:00.000-08:00

We (women) are all Prostitutes

What is wrong with prostitution? One answer can be, “Nothing!” but this is far from being convincing. Maybe a better but temporary answer would be, “Not very much!”
I actually agree with the argument that most of the stigma attached to prostitution is coming from prejudice. Taking money for the use of the body can not make prostitution immoral since in all types of occupations that I can think of people use, if not over-use, some body parts. When we look into history we can see that many jobs were stigmatized and taking money for a service was making the service less genuine and they were even considered as prostitution. Evolution of values in society has taken away the stigma attached to many such professions. This makes one ask whether prostitution is ethically wrong or if it is only from prejudice that leads to stigmatization of it. Once again by comparing prostitution with some other professions, we can say that most of the points that make prostitution bad are already in them, too [Nusbaum]. But I believe what makes prostitution stigmatized is the idea that sex is dirty and degrading. Once we say that this is a prejudice and sex is not dirty or degrading we can conclude that there is not anything wrong specific to prostitution. Without going into further thoughts at this point one can support the decriminalization of prostitution. However, we had better also examine the patriarchal principle underlying it and what this principle does to the prostitutes and other women.
According to Marxist theory all people in the position of laborers are prostitutes due to commonality of being exploited. I will not make such a general statement, instead I claim that all women have been prostitutes through the ages and they continue to be. In the rest of the paper I will be using the word “prostitute” in the classical understanding but when I say we (women) are all prostitute I mean that we live and behave in a way to please men and we are awarded in the degree we succeed in doing this. I believe once we find out the similarity, perhaps the analogy, between prostitution and a moral woman’s life style, and see how they complete and support each other and come from the same capitalist patriarchal principle we will be more strict about condemning the modern patriarchal capitalist system and it’s institutions.
Let me explain it: The human-being history has shown that individuals have the tendency to improve their living standards. Men, even those who are coming from humble beginnings, do this by enterprising whereas it is a lot harder for a woman to gain power and economic liberty [MacKinnon]. This has reasons but instead of trying to understand the reasons we will focus on the consequences. Women’s access to power and money has mostly been either through the family they were born into or the men they have married to in the societies where man is favored to woman and man’s standards are taken as the standard of human being. Women have been subordinated to them as a direct consequence of these questionable standards [MacKinnon]. I assume that everyone has a tendency to make the best choice no matter how restricted the choice set is; women for a happy and prosperous life, try their best to marry a husband who will bring better living standards to their life. In exchange for these living standards she will be pleasing him in all possible ways. However, due to distribution of both sexes almost equally in each economical class there is not a richer husband for every woman. Therefore they fight with each other, but how? With the power that is really power in the man’s perspective: boobs, hips, lips…The prettier they are, the more stronger they are. Finally the sexiest wins. But the game does not end here and we’ll turn back to life-long slavery of women. Unfortunately the over demand to the men may make them fail to see the woman who is depending on him economically as a life partner but one side of the contract and he might not mind in entering other similar contracts with different people, as long as he can afford it. This seems to explain men’s demand on prostitution quite neatly. Men are the main providers in contemporary societies; we can say that most of them, the ones that have got the idea of “contract” have a hard time to take the women who are in relationship with them as their equal. Instead they use them in a way to maximize their profit. The economical dependence brings the slavery in all aspects, as money can meet primary needs of people making it incomparably more important than anything a woman can give to a man. So the profit has a wide range. For the contract to continue it is not enough that she gives what she has but she should sometimes change and sometimes pretend to be another person which will please her guy. I might be culturally biased when thinking about this issue but I also believe the things which might not be obvious in a society might be more apparent in another since changing parameters may reveal some information that was hidden in other cases. For example in Turkey men can explicitly say that they prefer obedient woman to the liberal ones. Because of deficiency of feminism, they do not know how bad it is to behave and think so and do not mind expressing their genuine thoughts. A young woman, to find a husband or to not be abandoned she should keep more silent when she is with him but laugh at his jokes in order to make him feel smart. In short, the men can mention their preference literally or not and the women try to fulfill it in order to be able to get married and save their marriage, as the social pressure dictates to her.
Next, I will talk about prostitution in the classical understanding and discuss what a prostitute’s life and her self-perception are like. From these arguments, I will conclude that prostitution is degrading. Then I will turn back to the life of women and their deficient self-esteem due to the service they are providing to men and the feedback they are getting from this act. This will be the part where we answer the question, “What is wrong with prostitution?” And part of this answer will apply to the question, “What is wrong with women-men relationship?” The common point will show what is wrong with man’s thinking. We will not stop our discussion here and figure out what makes men think this way: The idea of being a Contractor in a contract. Since we will be agreeing on the argument saying that there is something wrong with this contract, there will follow: Abolish these contracts or the social structure on-going that leads to unhealthy contracts. Moreover I will add to these arguments that the contracts fix the position of contractors and their relationship. Therefore to make renovations one should start with abolishing all contracts. This is why I will be defending perpetuation of a ban of prostitution. On the other hand it is not only about prostitution but the impact it makes on man’s thinking---specifically the slave-master relationship it brings and structures the other relationship with female parties. From now on, I will be calling classical prostitution as the immoral one and the other type of woman-man relationships as the moral prostitution. I want to compare two and show how the close relationship between two types of prostitution brings the similarity between two different types of prostitutes: the moral prostitute, who is called a woman, and the immoral prostitute, who is called only a prostitute. So let us go into the scrutiny of immoral prostitutes and answer what is wrong with having sex with a random person, who might be a psychopath of any type although you know that you will not be awarded by the society for taking such a big risk and lending your body to a man who obviously wants to practice something he can not do with a girlfriend or a wife. You do it for money and this thing probably was the best choice you had. However, you imprison yourself into a class to which a huge stigma is associated. Unfortunately it does not end here. We know what society thinks about prostitutes, but how about the way they think off themselves? Actually the main problem is in self-perception. If all religions and social values tell that she is fallen, to be able to keep her self-esteem she should really be mentally strong and determined, but if it was the case probably she would have better options than being a prostitute. I should also note that I am handling the prostitution due to economical coercion. These all say that a prostitute does not have much incentive to feel good about her and probably being a prostitute becomes her only identity as time passes. Therefore to be consistent with herself, she behaves like a prostitute and even treats herself like a prostitute. She meets the needs of a prostitute, not the needs of a human being. She does not think much or try to contribute to her intellectual being, instead she buys stuff that will make her attractive to customers. In short, she invests for the contract she is in. Do not you think that it has so much in common with the rest of women? As soon as they become the dependent of a man, they give up big goals or ideals and instead fulfill the demands of the contract. Unfortunately in the type of contracts where there is an owner who holds the economic power and a worker who holds the labor power, the worker becomes trapped in the contract. This is because the contract is never equal and asks for everything the laborer has, even an identity she might be carrying beside the contract. What I say here is vey parallel to the Marxist critique about exploitation of workers and their alienation. Indeed, he was using the prostitution example to build analogy with the status of workers to their bosses. What I have done in this paper is almost the restriction of Marxist critique to women as workers and men as bosses who award them with money as long as they satisfy his needs and fantasies either in a moral way or immoral way.
My point is a bit more than that. I claim that the prostitution and marriage contract are two forms of the same idea and one’s being there brings the other. To make it clear: If marriage is a contract which makes the man provide a living to a woman in exchange for sexual and other services, he may volunteer to pay someone for sexual services being inspired from the principle marriage contract is based on. On the other hand, prostitution gives the man the idea that he can buy a woman for longer term use or might inspire him to use his wife in a similar way. The weirdness is that, the marriage contract exploits the women but it is socially approved and even encouraged. Therefore women can alienate from their individuality and guys can cause this without feeling guilty about it. That is why prostitution has been controversial for many centuries while marriage has recently started being questionable.
If we are convinced that there is exploitation of women after they enter into the contract, how can we keep silent about it? I believe that anything that reminds the principle which sometimes leads to the contract and sometimes comes as a consciousness after entering into the contract is unhealthy because of the nature of the moral and immoral forms of this contract, both of which clearly exploit people and lead to the alienation of them.
Then what is the solution? Is the marriage contract in classical form inevitable?
I do not thinks so; this is just a result of the social structures that have ignored women for thousands of years and imprisoned them in the houses where they have served as personal servants and built a cruel hierarchy in which man is holding the power as the superior gender. With the changing world, literally two genders have the same rights but there exist glass ceilings for women and the social values which are resistant to changes that impose patriarchy as if it is an ethical system. That is why women are still dependents of men and marriage turns out to be a contract which is not much different than other contracts the workers enter and be exploited. Society needs a deconstruction and abolishment of all contracts. This is my argument for the perpetuation of a ban of prostitution.
A ban of prostitution is necessary but not enough. And as we discussed at the very beginning, prostitution can look not more harmful than other professions and prostitutes are not in worse conditions than other workers. But the problem is with the patriarchal principle that leads to the unequal contract between prostitutes and the man or the woman and man which results in exploitation of women. The exploited women alienate from their individuality and after a while stop realizing the injustice that surrounds them. This makes the injustice settled and fixed in the society as if everything is a natural result of human nature. Throughout the history of humankind money and physical power have been over-valued. Standards of society have favored man and made women obedient to the men with these harsh contracts. In capitalist societies where money is the leading power and parties can engage in one-to-one contracts freely, exploitation of one side is inevitable. When capitalism and patriarchy come together in a society the exploitation of the women becomes unavoidable.

bir yil sonra

2010-12-19T19:00:00.000-08:00

yeniden...
Eski yazilara baktim az once, baktikca ve onca gerekli/gereksiz seyi kafiyelendirip yazmis oldugumu gordukce "acaba simdi yapabilir miyim benzer seyi?" diye sordum kendime. Ne mi gecti aradan bir yil icinde? cok hatirlamiyorum ama yogun bir yildi, giris, gelisme ve sonuc'lu bir yildi. Baslama, hizlanma,pisme/yanma ve yavaslayip soylenip durulma ama artik soylenmiyor olma. Hepsi de akademik anlamda. Insanin hissedemedigi/konusamadigi bir dilde entellektuel olarak var olma cabasi zor, neyse ki ben akademik tarafindan bahsediyorum. O yuzden bir yila sigdi hikaye. Romanlar yerine hikayeleri tercih ederim, gercekligi daha iyi yakaliyor diye degil, acik vermeden ya da firsat olmadan seffafliga, gizemi verip cekildikleri icin aradan. Bu yil da hikaye tadinda oldu, elimize gozumuze bulastirmadan agiz tadiyla yasadik, bitirdik. Doya doya, paraladik kendimiz, kana kana ictik susadigimiz laneti ve sukur(LER) olsun ki doyduk. Hem de ne yerinde bir doyma, oyle bir doyma ki bir daha ne acikmak ne de doymayi tekrar etmek isteyebilmek. "Bir defaya sigsin hersey ve olasi benzerleri dahi istemiyoruz" diyor olmak. Misler gibi bitti,yani bitirdim. Dunyayi kurtarmak bana mi kaldi, kalmasin, kimseye kalmamis bana da kalmasin, kurtaracak "hal" de yok zaten dedim, naive olmaya gerek yok, kendini ispat etmeye calismaya, herseyden mahrum olup matematikci olmaya, oldum mu olamadim mi acaba'lariyla olup dirilmelere, bir omur fedakarlik yapmaya, izledigin idealist politikadan sebeple ulasamayacagin seylere haset etmelere, SABIR ve SADAKAT'le, dunyayi anlamakta olduguna kendini kandirip, ufacik hazlarla uyusup, surekli o hazlar pesinde kosmaya...Luzumu yok! bir yerde bagimliga giden bu yoldan cikiyorum; istemiyorum, o olmak istemiyorum, bitti.

bir gun icinde

2010-02-06T12:17:00.000-08:00

Iki defa suclandim,
birincisi;vaktinde birseylerin kiymetini bilmemis
ama sonra bilmeye kalkmis oldugum icin
Ikincisi; kiymetini bilmedigim bir seyi takdir etmek icin zaman isteyip
Sonra basaramamis oldugum icin.
Bosa umut verdigim icin,
Bosa umut vermesem ne olucakti, bastan "olmasi mumkun degil" deseydim
Ve sonra olsaydi, o zaman da geckalmislikla suclanacaktim,
boylece birinin intikam nesnesi olucaktim.
Yani ya, "hayir"'i bastan deyip hic fikir degistirmemek lazim,
Ya da asla "olabilir belki" deyip sonra "olmuyormus!" demek.
Olabilir deyip, olabilirligini gormek guzel birsey olabilir aslinda...
Ne sabirsiz insanoglu, ya da ne kadar kirilgan,
ya da intikam alma firsati, yasanilmamislari gerceklestirmekten daha cazip
"Olum yok mu dunyada, gerisini bosver!" demek istiyorum,
Ama arabesk kacicak, o yuzden demiyorum.
Ote yandan kullerimden dirilmeyi umuyorum.
Toplaninca bir hayal kirikligina hizmet eden anilardan siyrilmayi,
Hatta dirilmisken, bu kez kus olmayi istiyorum.
Herkes de bunu kabullenssin ve beni insan olmaya zorlamasin istiyorum
Insan olmak zor geldi, gerceklerle hayalleri bir araya getirmek,
Elindeki gerceklikten olmamak icin hayallerinden bahsetmemek,
Hatta yokmus gibi davranmak,yalan soylemek.
Evet, evet kus olmak istiyorum, bilmek ve anlamak yoksa kaderde
Ya da zihnimin aldiklarina yetmiycekse gerceklik,
insan olmak ikiyuzlulugune gerek yok.

un nouvelle article

2010-02-05T22:47:00.000-08:00

Ne kadar ugrasirsam ugrasayim
bosa harcanmis bir omur olucak benimki de
Her bir parcasi, zamaninda onemli bulunmus
Sonra modasi gecmis birseylere harcanacak
O yuzden her an, oncekilerin pismanliklariyla dolu olucak.
Hem de: Her saniyesi maksimium verim icin kendini paralayarak gecmis olmasina ragmen.
Belki," iste bu iyiye gitmek diyeceksiniz!"
Ama aralarda gecmise donucez, bu kez agzimizda farkli tatlarla.
Ayni seyleri yapicaz, ayni sozleri edicez, guya oncekinden farkli farkindaliklarla
Ileri mi gitmis olduk simdi!
Belki de bu isin ilerisi gerisi yok, oncesi sonrasi yok...
Bilmek ve anlamak yok,
-Insanin kendini bilmemesi bazen zor geliyor
Gururu inciniyor-

ya da var...

Mesela anlama anlari, hissetme anlari.
Hayata serpistirilmis.
Yasadigindan,yasayacaklarindan, bilginden bagimsiz seni gelip bulacak seyler
Ya da dogarken sahip olup zamanla kaybettigin,
ya da kaybetmedigin ama yanlis egitimden artik nasil ulasacagini bilemedigin,
ya da ulasip da buldugunla tatmin olamadigin
Hem boylesi daha adil olmaz miydi?
Adalet varsa: o adalet dagiticisinin her insani bu dunyaya yasaminin ona kazandiramiyacagi seylerle dogdurmasi gerekirdi.
Bir parcacik bilmek, diye yalvarmak isterdim ise yarayacagini bilsem...
Peki ya bilseydik, oncemizi sonramizi, oncesini- sonrasini.
Bilmek ve anlamak ona askimizi bitirmezmiydi,yasam heba olup gitmez miydi?
Ikna oluyorum ki hayati degerli yapan sey icindeki ask,
Bilinmeyene,yaninda olup herseyini sana veriyor gorunurken
Evrenin sirlarini icinde tasiyan yasam'a asktir.
Bilinmeyecek ve anlasilmiyacak kadar buyuk bir seye ask...
Dunyayi donduren sey olmasa da,
Donen dunyayi binlerce yildir bize izleten ask'tandir.

Sana

2010-01-31T20:01:00.000-08:00

Yoklugunun acisi,
varliginda getirdigin mutluluktan hep daha fazlaydi.
Ya varlikla yokluk ya da mutlulukla aci birbirinin tersi seyler olmasa gerek, ya da...)
Ne de olsa senle pek mutlu olmadim,
Senle kendim olabildim diye mi, mutlu olamadim acaba?
Mumkundur.
Ne bicim adamsin ki sen: Seni hissedemiyorum deyip, ruhsuzlukla suclanirken;
"Sevmemek icin, bile bile hissetmiyorsun; sevmekten kaciyorsun" demedin.
Yoklugun ne guzel sey senin,
Icine bakmamak icin onca caba sarfettigim o guzel gozlerin,
Sevgileriyle insani hapseden o gozlerin, simdi tam karsimda.
Yoksun ya artik, senin elinde degil ya kaderim; bakiyorum onlara doya doya ve doyamayarak...
O hasret kalmisligin, seni zihnimin kalp mesleleri kisminda toprak olana kadar tutacagimi bilerek.
Tam istedigim de buydu iste, deli bir sevda..
Varliginda sevmedigim sen, ebedi askim mi olacaksin?
Gozlerinin icindeki sevgiyi gormus ve karsilik vermemisken bu nasil ters bir istir.
Veremedigimi soyledim, ama yalandi...
yalan oldugunu da biliyordum ama oyle karmasikti ki,
Yalanin ciktigi yeri, yani kendisini bir turlu bulamadim.
Oylece biraktim.
Yoksun, iyi ki de yoksun.
Simdi burda olsan, boynuna sarilirim ama sevmem gene. Sevemedigimden mi sevmem saniyorsun, yoksa?
Acaba sevdim dedigim kimi gercekten sevdim,
Hangisinin yoklugunda arkasindan yillarca baktim...
Ondan ki, sevgi dedigim seye aldanma!
Onune pisirip pisirp koydugum, "bu ask degil" yemegi icin uzgunum
Cunku bu ask galiba ve sen benim kaderimsin.
Ilk gunden bildigim icin karsi ciktim,
Cunku yasamak kadere karsi koymakti; hep tersine savasmakti
Madem yasamdin bana, ne yapmami beklerdin...
O yuzden ancak yoklugunda sevmeme izin var, seni sevmek istiyorum
Onun icin: gelme, unut beni, sevme, sil toptan hatta.
Bir damla aska hasret kalmis gozlerin, icimde yara kalsin.
Her sevgiyle baktiklarinda icimdeki seytani kudurtan o gozlerin yara olsunlar bana,
Dedim ya yasamak, savasmak diye.
O yaralar da asla unutulmuycak anilarin kalsin bana,
hep sizlasinlar...

garip

2010-01-29T21:32:00.000-08:00

Nee garip bir sansim var su hayatta: yani tam hersey biter gibi hissettigimde, var ya iste dunya gorusum daralip yasam diye birsey birakmadiginda, oyle bir anda baska bir yerden yasam firliyor...
Insanlarla acimi paylastigimda, yardim etmek icin gozumun icine bakiyorlar, hepsi oyle samimi ki, smaimiyetsizlikten dem vururken.
Aski kaybettim derken birileri askla karsima cikiyor, ask degil sevgi istiyorum dedigimde de birileri o sevgiyle cikiyor... Kaybettigimi ve ulasamaiycagimi sandigim seyler, eger gecmiste bir defa olsun ulasilmis seylerse orda biryerlerde saklaniyor oluyorlar. Tek garip tarafi: daha iyisi hic olmuyor, eskinin otesine cikmiyor...
Bu da adalete inandiriyor insani. Birseylerin kaybolmuyor olusu, ya da isin sansa kalmamasi, ya da kaderin anlik kararlara kalmiyor olusu..
Bu hayat garip bir yer...

bosubosunabosluk

2010-01-25T19:57:00.000-08:00

Binlerce kez ogrenip kendine unutturdugu gibi, farketti ki:
Yokluk varliktan daha keskin...
Var gorunen anlam, sorguya acikken ve benzerleriyle yer degistirebilecekken;
Bosluk kesin.
Benzeri yok,
Ve hep ayni formda.
Burun sizlatan, istah kaciran...
Agzinizdan-burnunuzdan girip, mideye kadar icinizdeki bosluga yerlesen sey.
Ne garip, pardon ne degil ki...
Ruhsal oldugunu sanarak anlatmaya basladigi boslugun
En cok fiziksel boslukta hissedilmesi iste.
Bosluk hissedilir, hem de nasil...
Ama doldurulamaz,
Ancak ki, zaman zaman unutturulabilir.

hikayeci

2010-01-24T08:26:00.001-08:00

SoruYla basliycam bu kez: Herkes gibi olmak rahatsiz etmiyor mu sizi?
Herkes kimdir: hayatin dinamiklerini kavrayip, kendi potansiyelini taniyip o dinamikler icinde en kazancli olacagi sekilde secimler yapip dunyayla bierbir muatap olmak durumunda olmayi secen kisi. Yaptigim tanim belki butun insanlari icine alabilir, kendini normal hissetmeyenleri de. O yuzden tekrar deniycem: hayatla bagini belli bir duzeyin uztune cikarmayanlarla cikaranlar olarak ayrimi yapayim. Oncelikle insanlarin hakikaten dunya uzerindeki dinamiklaeri anliycak kadar akilli oldugunu dusunmuyorum, o yuzden enerjisinin cogunu kendine yer bulmaya sarf etmisler ve bilincle ya da bilincsizlikle bu yola girmemisler diye ayiriyorum bu kez. Tanim giderek iyilesiyor, bu kadari yeter yazinin geri kalani icin o yuzden sahnenin icindekiler ve disindakiler diye ayirip bu siniflamayla devam edicem yaziya.

Koru korune yasamin icindeki olmaya calisiyoruz basta, ancak zamanla bazi beceriksizliklerimiz ya da ters yonde isleyen becerilerimizle bunu basramayinca yasamin disinda kalmis buluyoruz kendimizi. Ama oyle cok zaman gecmis ve oyle cok duyguyla tanismis ve onlarla yasayabilmeyi ogrenmis oluyoruz ki yasamin disinda olmak yasam bicimimiz olmus oluyor ve tahmin etmiycegi kadar kolay oluyor bunla yasamak. Yasamnin icindekilerle, disindakiler arasindaki ayrim birinin yasami yasamasi digerinin ise seyretmesi temelde ancak iki konumun farkli getirileri ve enerki korunumundan goturuleri var.Yasamiyor olmaktan kazandigi sure icinde yasamla oyunlar oynamasi var;Oyunun icindekilerin ise yaptiklari isin ciddiyeti icinde, oyun oynamak ve acik olmak yerine, gayet acikca oynadilari rolun altinda ona kattiklari akisi bozmayacak orijinallikler ve hali hazirda kabul gormus meziyetlere paralel basariya ulasmaya calisislari. Bozmadan, disina cikmadan ama one cikarak bazen one cikmamak adina gosterdikleri cabayla bir sekilde basarmis olmalari. Ama rahatlikla denebilir ki sahnenin icnde oldukllari surece basarililar. Bu oyle kolay bir basari da degil. Hepsinin isi ayri zor ustelik: Onlarin isi fikir beyan etmek degil, fikirsiz gorunebilmek, siradanlik cizgisinin icinde kalabilmek.
Kimileri ise hayatin disinda. Atmis onlari hayat disari, cunku birileri onlari kosulsuz sevmis, ne yaptiysa alkislamis ve doldurduklari alkis ve sevgi reservleriyle salmislar kendini hayatin sinir tanimaz yerlerine, herkesin pesinde kostugu seylere bagimli degiller artik, o yuzden o kati normallik cizgisi umurlarinda degil, bir de kendilerini cok akilli sanmazlar mi: normal olmayacak kadar akilli, ne ilgisi var halbuki... sahip olduklari sey akil degildi ki hicbir zaman, yok akillilari yok demiyorum elbette var ama onlari disarda yapan sey o degil. Disari ciktaiktan sonra "overuse" yaptiklari sey olsa bile..
Kimisi disinda kalip onu seyretmeyi seviyor, onu yazmayi, cizmeyi.. Icinde olsa ne olur acaba, hayalleri kurmayi.
Bu sabah kahvalti hazirlarken bir kez daha pancake tarifindeki gereksiz detaylar dikkatimi cekti. Cocuklarinizla hafta sonu kahvaltisi icin lezzetli pancake'ler... Yumurta ve sutu mikserle dakikalarca cirparkenki boslukta hayatin icinde olmak nasil olurdu hayali kurdum. Cok egelenceliydi, yani insanin cocuklarinin kac tane oldugu neye benzedikleri, nasil bir aile olduklari, hahvaltidan sonra gunesli Cumartesi gununu nasil gecirecekleri, bunlarin hepsinin ince detaylarina kadar kisiye kalmasi... Hayali kuraken, hergun ayni tempoyla sabah kalkip ilk is ev ahalisinin sabah kahvaltisini dusunmenk zorunda olmak yordu beni. Hayallerde de yoruluyor insanlar. Sonra gercekligime dondum, itinayla hazirlanmis hahvaltinin tek potansiyel sahibi olmaya. Modern insan icin cozumler aradim, seyrederken arada da icindekilerin deneyimlerini yasayabilmesini saglayacak.7 ozgur kadinin 7 cocuga donusumlu bakmasi aklima geldi. Hergun birileri aile keyfi yasiycak, keyifsizlige donusmeden o macera biticek...
Seyircisi oldugun hayatin arada bir icine atlayip, bir iki deneyim toplayip sonra onlar uzerinden atip tutmak oldukca eglenceli... Hikaye anlaticisi olmak guzel, oldum olasi sevmisimdir hikayeleri ve hikaye anlaticisi olmak isi dusuyor artik bana,
guzel, cok guzel.

himm

2010-01-21T15:43:00.000-08:00

Cok uluorta yazasim yok gibi ama yazasim da var, haykirasim yok ama soyleyesim var. belki de "publish" etmem, publish edecek ozenle yazip hic etmeyecek samimiyette yazmaya ne dersin, palavra...
Ne garip sey hayat, evet cok acik olmadi bu ifade. Yani; ancak bakinca goruyor olmak ne garip, demek ki bakmadigimiz onca zaman neleri gormeden atliyoruz. Simdi gorduklerimi acaba gorebilir miydin son okudugum iki kitabi okumasaydim, ya da icimdeki o "rebellious" ortaya cikabilir miydi son olanlar olmasaydi. Cok bisey olmadi; bir iki terslik, bir iki yalnizlik, bir iki vazgecis...Aradim diye mi gordum ya da onlar da zaten yeni mi ortaya cikmisti, bilmem mumkun degil ama ters giden seyler var ve meger ters giden seyler olmadigi zaman hayatin icinde bir terslik varmis . Hem de ne terslik...hayal edebilmek guzel, birinin hayali olmak bazen birini hayal etmek, birseyi degistirmeye kalkmak, aklinla yureginle... Yureginin aklinin onunde olmasi, cok klise geliyor biliyorum. "Love in times of Colera" ve "Ask" kitabinda okurken kucumsedigim o romantizm icine aldi beni ve herseyin disardan muntazam gorundugu zamanlarda- iste o muntazamligin izin vermedigi hayallerin eksikliginde- hayatin ne tur yavan oldugunu anladim. Evet bir daha. Hayallerin boslugunu, anlamasi zor dusuncelerle doldurmaya calistim; tek saniyemi bos birakmadim, yorgunluk hissinden medet uydum, onla uyusturmaya calistim bedenimi ve zihnimi, duygularin sarhoslugu yokken. Simdi
alisigi oldugum o muhtesem bazda hayati cozup oyle yutuyorum. Bir zamanlar etrafimdaki hayatlara bakip, uygunsuzluguna karar verip uzun cabalarla kovdugum o melankoliyi aliyorum hayata. Tekrar butun oluyorum. "Saglikli" dusunceye engel gordugum o seyin icinde eritiyorum dusunceleri ve oyle keskinlesiyor ki artik dusunce...Haksizliklari, baskasina mal edilmis acilari hayatinin icinde hissetmeye basliyorsun. Melankoliyle aritiyorsun hisleri, alisilmisliklardan. Alisilmisliklarin hepsi disarda kaliyor ve alisarak hosgordugun butun haksizliklar belki ilk defa, belki bir zamanlar oldugu gibi tekrar, yuregini daglayabiliyor. Bazisi yasayamiyormus saf huzur diye gorunen seyin icinde, ya da huzura erebilmesi once bir huzursuzluga ermesiyle mumkunmus. Ya da kimisine harammis huzur. Halen anlamadigin (elbette anlamiycan) bir gizem var bu isin icinde, bin defa tekrara etmis olmama ragmen ilk defa bu kadar samimiyetle soyledigim gibi ve gelecek sefer bunu da asan bir samimiyetle soylemeyi umdugum gibi, icinde gizem oldukca yasamak var,yasadigini anlamak ya da yasadigini hissetmek. Ne huzurun, ne sunun ne bunun... gizemin hatrina cirpinislar. O gizemin umuduna, o gizemin umutsuzluguna bazen, sonra tekrar umuduna...Bir de iste inmeler ve cikmalar var hayatta, herbiri birbirinden keyifli.

kendini sevme

2010-01-06T17:47:00.000-08:00

Kendimi en cok dinginken seviyorum ve encok sinirleri bir sekilde ayaklanmis ve saga sola saldiriken keyif aliyorum kendimden, o yuzden bir tarafim dur derken digeri sirtini sivazliyor o saldirganin-azmisin. Ve ancak yalnizliklarda yaratici olabiliyorum, insanlarin icindeyken ve saldirgan da degilken "hic" oluyorum, ne kendimi bilyorun ne etrafi, ne de soylenenleri anliyorum... ve yalnizliklarda Tanri'ya karsi rolumu daha iyi oynuyor hissediyorum, yani o yalnizlik anlarinda hissediyorum ki Tanri beni yarattigina memnun, duzeni bozamadan ya da duzenle isi gucu yokken arada isyan ederken -duzene filan degil cahilligine, bilmezligine- ve gulerken bu kadar insanin ayni bilgisizlige ragmen biliyor rolu yapisina, Tanri'nin gozlerini uzerimde hissediyorum... Bazen o insanlardan daha vasat bir seviyede bile olabiliyorum: mesela rol kesmeye basliyorum, arkalarindan guldugum insanlara yaranip mertebe sahibi olmaya calisiyorum...Hepsini de yapiyorum... yapiyorum ki Tanri'nin bana verdiklerini tastamam kullanmis olayim ve ona eglenceli bir film cikarayim. Varsa bir gorevim yeryuzunde, o da bu olsa gerek ... hI, gorevimi yerine getirmem mi lazim? yok oyle bisey, ne zaman neyi, nasil oynamak istersem, bosuna mi bu irade(!)

aslinda

2010-01-05T21:12:00.000-08:00

Gecen bir yazimda- "mutluluk ama baska turlusu bu kez" 'de- kiskanmaktan bahsetmistim. Zamaninda benim olmus bir erkegi kiskanmaktan bahsediyordum. Orda anlatilanlarda bir samimiyetsizlik yok, hepsi icten duygularimdi zaten bilirsiniz ben sadece duygu yaziyorum, duygu olarak hissetmedigim hicbir dusuncenin burda yeri olamaz. Hafiften takinti sayilabilecek bir duzeyde, duygularin gerceklik filtresi oldugunu dusunuyorum(dusunurken hissediyorum da tabi) son zamanlarda. "Birseyi soyledikten sonra bir de hissedebiliyorsan iyi birsey soylemissindir, ya da kayda degerdir, yok hissedemiyorsan at cope bastan basla, ya da tamir et" modu. Nerde kalmistik: kiskanclikta... aslinda insanlari degil ama beni teget gecmis mutluluklari kiskaniyorum. Yani benim konumumda birileri bir sekil mutlu olmanin yolunu bulduysa onu kiskaniyorum. Tekli basarilari cok kiskanma firsatim olmuyor, cunku gorup kendime uygun buldugum an elimden geleni ardima koymuyorum sahip olmak icin. Ciftlilerde ise isler daha karmasik, hele kadinsan; hele kafan iyi bir karismissa goregeldiklerin, dusunduklerin ve hayal edebildiklerin arasinda.
Mutlu olmak bir motivasyon isi, bir kac kurali var ama kural dememe bakmayin; ha deyince herkesin yapabilecegi seyler degil, hatta ustune insanin zamanla kaybettigi yeteneklerine cok bagli bu kurallari yerine getirebilmesi ve mutlu olabilmesi. Ne mi bunlar: birincisi biraz saf olmak ve inanabilmek. Ya da birseylerin samimiyetsizligini gorsen bile hissetmemek. Bundan nerdeyse sekiz yil onceydi ki, hep soyleyip gectigimiz olumsuz bir kac seyi artik hissetmeye basladim. Bunlardan ilki, erkelerin kadinlari ne denli sadece seksuel obje olarak gordukleriydi. Hatta bu seyin hayatin ne derece merkezinde oldugu ve insanlarin bu engeli asmaya calisip da karsi cinsi tanimasinin ne derece zor olduguydu. Bunu hissetmeye baslamamla beraber duydugum tiksintiyle yasamanin ne derece zor oldugunu anlatsam da anlasilmayabilir cunku kliselesmis sozler altlarindaki anlami yutuyorlar ve ne desem kilise kacacak. Herkes bir sekil duymus, soylemis ve cok sorgulamadan da kabullenmis oluyor bunlari ki, tekrar edip ustune didiklemeye calismak sadece can SIkar. Konumuza geri donersek; bu kliseler uzerinden ve insanlarin icindeki bencilligi gordum, hissettim, bencil oldum, insanlarin benden aksik kalmadiklarini gordum, ustune fazladan daha rahat bir sekilde kotu olabileceklerini ya da "default" iyi olmadiklarini kesfettim ki, beni bitiren sey buydu sanirsam. Iyiler yok demiyorum, varlar, bir cogu da yakinlardaysa eger beni buluyorlar... ki yasama sebebim varsa yani yasami terketmeme sebebim: o da budur, etrafimdaki iyi insanlar...
Yanlis anlasilmasin mukemmel biri filan degilim hatta soyle baslayayim: hemen hemen butun erkek arkadaslarimi aldattim, vaktimi baskalarininkinden hep daha degerli gordum, halen bir cok seyi kendi programima gore ayarliyorum ama acik acik da caktirmiyorum ve buraya yazmak istemedigim bir kac birsey daha.. haa bir de "justify" edebildigim surece kotuluk yapabiliyorum ama neyse ki "canimin istemesi" bir justify etme unsuru olmuyor.
Konumuza donersek birilerinin hayatin icindeki, insanlarin icindeki samimimiyetsizligi hissedemeyip de mutlu olmasini kiskaniyorum, ya da birilerinin icindeki bencillige ve kotuluklere ragmen baskalarinca kosulsuz iyi birseyler veriliyor olmasina. Aslinda ikinci sey kiskancliktan ote adaletsizlige tahammulsuzluk. Kotuluk cezalandirilmazsa nasil ortadan kalkar ki. O yuzden kosulsuz sevgiye karsiyim, hayatimin uzun bolumunde kosulsuz sevilmis olmam ve bunu bilhassa arz etmis olmamdan bagimsiz olarak karsiyim, iyiler samimimiyet ve kosulsuzluk arayabilirler, ama kotulerin haddine degil bunlari aramak. Ve kendim bu adalet sistemini cok iyi oturttugum icin ancak iyi birilerini ve sevgisinde samimi olanlari sevebiliyorum, sevemediklerimdense kaciyorum, saklaniyorum, uzak duruyorum...
iste hayat bu yuzden zor geliyor, beni tanimayan biri spor salonunda vucuduma bakarken begenilmis hissetmiyorum, hatta bazen midem bulaniyor o insandan... Insanlarin artik rahatsiz olmadiklari klise basitlikler oyle cok canimi SIKIYOR ki, buraya kadar tasidim iste.

yeni yil

2009-12-31T22:28:00.000-08:00

Sukurler olsun ki, bir kaza olmadan yeni yila girdik(ilk defa aileden ve benzeri sicakliklardan uzakta, yili kapatip yenisine girme durumunda kaldim da) Yeni yilin ilk saatlerini yasiyor olmanin, dun bu saatlerden bir farki olmadigini biliyorum ama oyunu bozmuyorum iste. Yeni yil, umutlar, hayaller, dilekler, saglik belki mucize.. Cok mu abarttim...Abarttigim yerin oncesinden geri aliyorum o halde:Yeni yil dilekleri, yeni yilin planlari, eski yilin 10 dakikaya sikistirilarak gecirilmis muhasebesi... Yeni yil ve onun getirebileckleri, daha onceki yillarin getirmedikleri, ya da seyrek araliklarla gelen guzel seylerden ismarlamak yeni yila. Her olan sey, belli bir yilin icinde olmus oluyor ya, o yuzden o yil yapti saniyoruz o seyi. Bu yanilsamadan dolayi: gelsin dilekler, gitsin dilekler. Zamani parcalara bolup, bu dilimden iyi biseyler umuyoruz. Daha dogrusu varsa omur icinde yasanacak iyi bir gun, onu hemencecik istiyoruz, cocuk sabirsizligiyla. Hemen "claim" etmezsek bir daha olmuycakmis gibi saniyoruz. SIKIYOR olsa diycem ki ben kendi adima iyi seyleri 2011'e erteliyorum, ya da daha sonraya. Ama yok, ben de hemen iyi biseyler olsun istiyorum. Ara acildikca heyecean azaliyor. Yarini beklemek 3 ayi beklemekten daha heyecanli, o yuzden ben yeni yildan degil yarindan istiyorum iyi seyler getirmesini. Cok mu kati oldu bu da, zaman da vermedim ki zamana, halbuki demistik onun bu getir-goturlerle isi yok diye.
Ya onu birakalim da ben bu yaziyi baska seyler soylemek icin yazmistim. Umutlar degil, umutsuzluklardan bahsedicektim. Ya da "over due-date" olmus umutlardan. Yani gerceklesmeden, kendisine verilen vakiti gecirip gitmis umutlardan. Iste; zamanin bir noktadan sonra insan ruh sagligina tehdit olusturmasi bundan. Umutlarin tarihini geciriyor ki, bir umudu pic etmenin daha iyi bir yolu olamaz.
Insan asil ne zaman "desperate" oluyor biliyor musunuz, umutlar zaman asimina ugradiginda, ya da umuda bicilen zaman tukenirken.
Yani diyecegim; bu yiliniz gerceklesmemis umutlar acisindan otekilere benzemesin ki desperatelik adina iyi bir mesafe katetmek durumunda kalmayin.

simdilik

2009-12-30T19:33:00.000-08:00

Basliksiz basliyorum yaziya, Ingilizce klavyeyle turkce yazi yazmak ardindan da imlalari konrol ediyor gibi yapmak baya absurd gelmeye basladi ama bunu degistirecek kararliliga henuz sahip degilim. Bugun disari cikmadim, dun de cikmadim, ondan onceki gun bir ara alisverise gidip gelmistim. Onun disindaki vakitleri evimde gecirdim. Yalnizlik cok garip bisey,oyle bisey ki bir sure sonra insan yalniz olmadigini hissediyor. Yani hakikaten yalniz olmanin yeterince buyuk bir olasilik olmadigini dusunuyor insan ve bazi seylerin bilgisinin sadece kendisine bahsedilmis olamayacagini dusunuyor. Belki bu dusunceye de sebep olan garip ruh halinden belki bundan bagimsiz hayal kurmaya daha meyilli oluyor insan, uzun yalnizliklarda. Bunlar kisa hayaller degiller, kendi icinde tutarli uzun soluklu seyler... hatta oyle ki; disariya olan bagimliliklarinin azligi onlari daha surekli ve tutarli yapiyoor. Yani 30 gun boyunca bir grup insanla ayni modu yasmaniz mumkun olmayabilir ama evde tek basiniza bu fazlasiyla mumkun. Kendi ortaminda kendi ile basbasaligin icinde; yani kendi fiziksel duzeninde ve onu bir tur tamamlayan, yarattigi ruhsal duzende gonlunce hayalini kurabiliyor(contruction of a dream) Hayal etmek ne guzel,yalnizlik ne huzurlu birsey, o hayal evrenine girmeyi basardiktan sonra, yani koptuktan sonra. Kopmak demisken, sosyal bir cevrede yasarken bile cok seyden kopuk degil miyiz? Mesela ben insanlarin yokluktan, savaslardan ya da baska catismalardan dolayi aci cektiklerini, dunyanin bazi koselerinde insan mantiginin kavrayamayacagi kadar aptal sebeplerle hayatlarin karartildigini ya da insan hayatinin yeterince degerli gorulmedigini ancak arada gazete okuyunca ya da birilerinin blog yazisini gorunce hatirliyorum. Biraz uzuluyorum, "nasil olabilir boyle seyler?" ya da "cozum nedir?" diyorum, cozumu kolayca bulabilsem de gokten futursuzca inmis bu cozumun uygulanamazligina ikna olup, sonrasinda en gec 15 dakikaya unutuyorum herseyi... konusu bir daha acilmadikca. Ilk Amerika'ya geldigimde gorduklerim, surekli olarak dunyadaki esitsizligi hatirlatiyordu. Simdi gorduklerim normal oldu, gormediklerim ise gozumle beraber gonlumden, aklimdan uzaklastilar. Bugun Nytimes'da gordugum bir video bu fikirleri canlandirmis olsa gerek, cunku alisilmis bir Amerikali'yi evinin kocaman salonunda gulumseyerek poz verirken birden dunyanin baska bir yerinde bir savas mahalinde olumlu biseyler yaparken gosteriyordu.Alisilmamis bir dusunceyi isleyerek baya dikkat cekmeyi basarmis oluyordu video. Evet dunyanin bir kismi, baska bir kismindan cok farkli bir hayati yasiyor ve gozlemlemekte oldugu zor olansa, olabildigine goz yumuyor digerine ve onlari sadece talihsizlik olarak goruyor. Boylece esitsizliklar "recognition" kazanmis oluyor ve bu onlari sadece daha uzun omurlu yapiyor.
Brown'daki hayatima basladigimda bir ruyanin icine girdigimi biliyordum ve bu ruya oyle guzel gelmisti ki uyanmak fikri beni olesiye korkutuyordu. Uyanmadikca, minnettar kaliyordum herseye, herkese; ruyami bozmadiklari icin. Yanlis anlasilmasin, dert yaniyor degilim, uyanmaktansa ve donmektense tekrardan cehennem hayatima bir yalanin icinde bir omru yasamayi yeglerim(cunku o da baska bir hikaye ki ben o icinde olmadigim seyin icinde oldugum ruyadan daha az ruya oldugunu dusunmuyorum, nereye gitse insanoglu hayal etme kabiliyetini de beraberinde goturuyor). Geride bile kalsalar, ne kadar aci olduklari bilgisi halen zihnimin tepesinde. Hayatin icindeki butun yamukluklari kibar bir dille deneyimlemis hissediyorum, butun haksizliklari gormus, bunla beraber o omru kronik aci ceken insanlarin arasinda gecirmisim. Arada bir degisik hallerimden dolayi birileri tarafindan suclandigim hissettigimde gozume o eski yasamim geliyor, ve sadece haykirmak istiyorum "Rahat birakin beni!" diye, ya da "alin kendinizi o cehenneme bir defa atin ve cikmayi basarirsaniz, goruselim bir!" demek istiyorum.
Hayatta insanlarin cogu zaman hakettigini dusundugu seylerden mahrum birakildigini, benim cehennemimin bir suru insanin cehenneminde cok farkli olmadigini biliyorum ama o insanlar baska insanlar, bu yaziyi belki hicbir zaman okuma luksu olmayacak insanlar. O yuzden hep bir samimiyetsizlik hissediyorum ya da "naive" vaziyet baskalarinin hic bilmedigi dertlerini der edinip, potansiyelini orda ifade etmeyi umanlarda. Isteyen istedigin acisini sahiplenip, kahraman olmak icin aklini, fikrini seferber etsin ama bu onlari, acinin sahipleriyle iletisim kurabilir yapamaz. O iletisim olmadikca da neler mumkundur bilmiyorum.

Bu aralar

2009-12-29T21:38:00.000-08:00

Her dusunce modu yaninda kayda deger bir iki sey getiriyor ki, onlari yazma ihtiyaci duyuyorum, cok fazla insani ilgilendirmeyecek olan kendi kisa tarihimde bir tur belirtec gorevi gorsunler diye. Bloga yazma sebebim ise: teshircilik degil fakat teshir etme fikrinin yazinin normal sartlarda ulasamayaci bir anlasilirlik seviyesine kavusturulma ihtiyacini getirmesi ve benim de bunu karsilarken, iyi bir sey yapiyor olacak olmam. Ancak samimiyetinden de baya birsey goturdugu gercek: yani kagida yazdiklariminin cogunu buraya yazamam ve kagida yazdiklarim daha samimi gibi geliyor. Kisa tarihimde belirtec olsunlar dedim ama belirtecler sadece kendim icin degil. Ilerde bir delilik yapip dunyaya bir cocuk getirsem mesela ve bir sekil bensiz buyumek zorunda kalsa, bana dair biseyler aradiginda, bulsun diye. Dostoyevsky ya da Cemil Meric'in jurnallerini okurken, daha fazla soz soyleyemeyeceklerini bildigim icin yazdiklari herseyi, satir satir kutsal bir kitap gibi okuyusumdan biliyorum ki; yazi bazan cok degerli oluyor. Babamin hatira defteri gibi...Benim de borcum bireseyler birakmak: kime, ne biraktigimi bilmeden ve o samimiyetle...
Bugun uzuntuye dair yazmak istiyorum. Uzuntu artik icine beni direk alan bisey degil. Daha dolayli artik girisler soyle ki: once davetiye yaziyor. Boyutuna gore davetiyenin "davetkarligi" artiyor ama mutlaka soruyor artik. Boylece, her uzuldugumde bunu secmis oluyorum, muhtemelen her mutlu oldugumda yaptigim gibi. Ama dedigim gibi uzuntuler daha bir formal artik, catkapi yapamiyor, once izin istiyor ve bazen bir yolunu bulup izini kopartiyor ki farkina ancak sonradan varabiliyorsunuz.
Uzuntu benden ilk yeme kabiliyetimi goturuyor, mutluluk da tersini yapiyor...
Ordan neyin icine dustugumu anlamam zor olmuyor. Anlayinca cikmak da mumkun, icinde kalip dinlenmek ve enerji toplamak uzre bir sure kis uykusuna yatmak da.
Mutlu olmak ne zor aslinda mutsuzluga kiyasla, surekli bir hareket dayatmasi var ve sizden aldigi sey o kadar cok ki gonullu olmadan yapamiycaniz bisey. O yuzden mutluyken gonulluyuz... Mutsuzken ise hic bir sey ciktigi yok bizden. O yuzden gonulluluge de gerek yok, mutsuz musun? istedigin kadar soylenebilirsin...

hay allah

2009-12-28T14:38:00.000-08:00

Nerden yedim su konserve sardalyalari...Konserveden yemek -hele baligi- uzun zamnadir yapmadigim biseydi. Yasam standardi dumesi olmasin diye bir suru ucuz ve tazeligi supheli yiyecekten nasil kactigimi bilemezsiniz. Ama bu sardalya'yi hep konserveden yedim ben, Ege'de yasamiyoruz ki denizden cikar cikmaz yiyelim...Bu arada sadece Ege'de yesermiyor(yasamiyor) olsa gerek ki East side Market'te buldum kendilerini. "Sardines" yazisini ustunde gorunce hemen saldirdim pakete. Cok sevdigimden degil, cagrisimlari var; ondan..Tadlari baya kotuydu, ve icleri temizlenmeden kizartilmislardi, o yuzden bir bir cerrahi operasyondan gectiler.. Benzerlikleri yaninda farkliliklari da vardi iclerinde, son yemeklerinden olsa gerek. Turkiye'de de icleri temizlenmeden mi yenirlerdi,oyleyse neden bu derece tiksinti vermezdi bilmiyorum...Tuzlanmamislardi da. Konserve olusu, ustune bir de tuzlanmayisi yerken aklima koru kotu dusunceler getirdiler. Bir de ondan once afiyetle yedigim konsantre cacigi dusununce, hatami geri almanin yollarini aradim.Ilk aklima gelen kusmak oldu, ikinci gelen de bu yaziyi yazmak... Kusamam, cunki anaroksiya filan durumuna dusmek istemem. Malum mental hastaliklar fiziksellere gore daha az kabul goruyor... Oyy oyyy,tuzlanmamis konserve balikla yogurdun olasi etkilesimine mi yanayim, endiseye dusup yasayamadigim cagrisima mi? her otu boku yazma ihtiyacima mi..

sessizlikler icinde

2009-12-26T17:11:00.000-08:00

Yazmak esas, konu bahane... Bugunku bahanemiz mahallemizde noel'de gorulen degisiklikler...
Haftanin gunlerinin kendine ozgu piskolojileri oyle cok sekillendiriyor ki hayati, o rutinin disina cikmak zorunda oldugumuz tatil gunlerinde sadece insanlar degil dunya bile kimlik bunalimi yasayabiliyor... Bir sey biliyorum ki boyle sacma bir sav ortaya attim, dinleyin gorun.
Ilk sirayi dogadaki degisikliklere vermek istiyorum; iki gundur belki de uc gundur... (bugun haftanin hangi gunu oldugunu ve bu degisikliklerin hangi gun basladigini bile su anda parmaklarimla saymadan bulamiyorum) En iyisi simdi sesli bir parmak saymasi yapayim ve en azindan kac gundur bu durumun surdugunu bilelim ki istatistiksel olarak soyleyecegimiz seylerin guvenilirligini belli olsun. Ama dedigim gibi bugun gunlerden ne (dogrusu biliyorum ama) hissedemiyorum o yuzden gunlerin adi degil kacinci gun olduklari sadece belirtilecek. Evet simdi parmak saymasinda sira; bugun birinci gun cunku bugunu biliyorum, dun okula gidip telefon gorusmesi yaptigim gundu, ondan bir onceki gun de markete gittigim gundu. Ondan onceki gun de son olarak gym'e gittigim ve Carsamba oldugunu bildigim gundu. Persembe'den tam bir hafta once hocami ziyaret ettim Boston'da, su halde uzerinden 9 gun gecmis ama iki ay da ciksa hesaba gore, inanirdim. Yani inanmak da degil ama itiraz etmezdim. Tamam iste, tam uc gundur hava bir garip: dunyanin ustunde insanlarin yasadigini unutmus gibi yaklastikca yaklasti yere bulutlar. Yerde olan onca kari ve onceki gunlerin soguklugunu unutmus gibi tutarli olma kaygisi hissetmeden bir anda isindi hava. Karlar sipir sipir eriyor. Insanlar dondugu zaman nasil oldu diye sorgulamiycaklar ve iki gunde dag kadar karin erigidini bilmiycekler ya, eri de eri..
Uc gundur hic gunes gormedik, yagmur da yok, zaten kar imkansiz bu sicak havada. Oyle sicak ve sisli geciyor ki hava durumu; bu kaygisizligin sebebi insanlarin normalde oldugu gibi en az yarisinin gun icinde en az bir defa hava hakkinda bahsetmiyceklerini bilmesi olsa gerek.Tatil bu, kim havayi ne yapsin! Insanlar holiday "cookie"lerini stoklayip iceri tikildi ya da bir yerlere gitti. Kimin kimi gordugu var ki havadan bahsetsin, ya da verimli olma ihtiyaci hissetmedigi gunde havanin insan uzerinde ne etkisi olabilir, ya da etkisinin ne onemi olabilir...
Disarda birileri cop cikariyor ve bu benim parmak hesabimla uyusmuyor. Copler pazar gunu cikariliyor ama benim hesabima gore bugun Cumartesi. Hic his de yok ki ona gore biseyler soyleyeyim... Neyse ne onemi var; ha Cumartesi ha Pazar, ha bir gun eksik ha bir gun fazla, hem sureklilik ihtiyaci niye?
Simdi sira sokaktaki degisikliklerde, insanin konusmadigi bir dilde yazi yazmasi zamanla zorlasiyor ve yazi okuyani daha cok zorluyor, o yuzden arada bir neden bahsetmekte oldugunu soylemekte fayda var. Himmm, sokaktaki degisiklikler demistim. Sokak her zamankinden cok farkli, sessizlikten dolayi degil. Sokaktaki yuzler degisti ve tavirlar da. Daha bir insanlasti insanlar... Is gunlerinde oldugu gibi herkes olanin bitenin onemini kavramis, hayatin anlamina ulasmis ya da ulasmaktaymis gibi bir ciddiyetle suratlarinda sifir ifade ile yurumuyorlar. Garip bir kaybolmusluk, yalnizliklarindan ya da sehri dogru zamanda terkedemeis olmaktan gelen bir utangaclik ve ona eslik eden hafif bir gulumseme var yuzlerde. Yuzlerde farkli yuzler, daha fazla Afro-Amerikan var ve saga sola bakmamak icin ekstra enerji sarfediyorlar, yoksa birileri etrafi yokladiklarini ve ona gore hirsizlik planlarini yapacaklarini dusunebilir, ozellikle yilin bu zamaninda bu ulkede. Ama yuzlerdeki gevsemeyi farketmek cok kolay, sokagin eski sahipleri yakinlarda olsa bile, su anda orda olmamalari gerektigini biliyorlar. Bir sebep sokaktayken yeterli motivasyonlari olmadigi icin rollerini hakkini vererek oynayamayacaklar ve degisen formatta acilan yeni rolleri daha iyi dolduracak gonulluler var. Arada normalden daha yuksek cikabiliyor sokakatakilerin sesleri, bir kac Cinli arkadasi sokakta sanki ulkelerindeymiscsine bir rahatlikla yurudugunu goruyorum.
Sokak cok degisti hakkaten. Ruh geldi birden ruhsuz sokaklara, icindeki ruhsuz insanlarin cekilmesiyle. Onlarin yokluguyla koyduklari standartlar piyasadan cekildi ve bir kac insanin yuzu guldu.
Her yazida biraz kisisel biseyler olmasi hosuma gidiyor, hem okuyucu merak da etmis olabilir bu sartlarda yazarin ne isle mesgul oldugunu. O sebeple sokaktan, insana; insandan bireye geciyorum ve yakinligi dolayisiyla kendimi seciyorum odaklanacak birey icin. Hem bilirsiniz ilgiyi severim. Ben evdeyim genelde, tekim ve farkediyorum ki evde tek oldugumda teklikle daha iyi basa cikabiliyorum. Yan odada baska bir tekin varliginda ortaligi teklik ve yalnizlik sarmis oluyor ki bu, bir insanin tekliginden daha kotu bir atmosfer olursturuyor. Cogul tekliklerdekinden cok daha basarili bir tablo ciziyorum su ara ve bu bilginin isime sonra da yarayacagini tahmin edebiliyorum. Ogrenme acisindan verimsiz gunleri, verimli gunler takip ediyor genelde. Garip bir sekilde gunlerin ayariyla beraber benim biyolojik saatim de kendini birakti. Her gun en gec 7'de kalkarken bugun 8'e kadar uyudum. Ne guzel, gevsemisim biraz olsun. Onun disinda surekli evde olmaktan ve elimde sicak bir icecek bulundurma ihtiyacindan ya da fazla tatlar karistirmaktan, dilimdeki tat tomurcuklarinin hasara ugradigni farkettim. Yarin kendime daha iyi davranmaliyim. Gayet olculu olarak Ilke'nin getirdigi cikolatalari ve ev sahibimden oldugunu sandigim buyuk bir kutu ithal biskuvinin icinden en sevdigime karar verdigim fistikli biskuvileri yiyorum ki o dakikalar gunun en eglenceli zamanlarini olusturuyor. Ikinci eglenceli sey bir dostla birbirine karsilikli iki guzel satir yazmak ya da "Kolera gunlerinde ask"'i okumak, son eglenceli sey de ders calismak ki sanirim en cok onu yapiyorum.

feminist haller

2009-12-04T14:06:00.001-08:00

Birazdan bolum partisi var. ve iki saattir bolumde kalip birkac isi aradan cikarmak'la eve gidip parti icin hazirlanmak opsiyonu arasinda kalmis vaziyetteyim. Eve gidip dus alip kiyafet degistirip gecenin geri kalanini isiltili gecirmek varken ofiste kalip biraz matematik calisabilirim, Fransizca calisabilirim ya da biraz Felsefe okuyabilirim. Kisaca beynime iyi gelen biseyler yapabilirim. Neyseki sabah aklimda olan fikirden bahsetmiyorum. Saat 3 gibi dersler biter bitmez once gym'e gidip deli gibi spor yapip ardindan eve gidip dus alip, giyinip suslenmek uzre hesaplarimi yapmistim. Bunu erteleyip bir iki saat kazanmak istedim, cunku uzun sure akademik ortamin disinda kalinca akademik arkadaslarimla bir araya geldigimde garip bir uyum sorunu yasayabiliyorum nasil yasamaz ki insan, biri son iki saatini ofisinde matematik problemi cozerek gecirmis digeri toptan bedenine ve dis goruntusune yatirim yaparak. En azindan buna engel oldum, ama engel olamadigim seyler ve son bir kac gundur yapmis oldugum feminist gozlemler beni bu yaziyi yazmaya itti. Hem de tam parti oncesi!! Konunun emniyetine dikkat cekebilmek icin bunu hatirlatayim dedim. Turkiye'de matematik bolumunde ogrenciyken ogrencilerin diger bolumlerin bakimli kizlarina ozendigini az duymazdim, ilk duydugumda da hic sasirmadim. Ilk ogdugum andan beri guzel olmanin cok gerekli bisey oldugu ozellikle bir kadin icin, sanki dunyaya kendimle getirdigim bir bilgiydi.

O yuzden bir kadina ilk baktigimda ne kadar guzel olduguna ve buna bagli ne kadar iyi bir koca bulabilecegini hesap ettim. Bir erkekge ilk baktigimda da kaybettigi guzelligi ne kadar parayla kapatabilecegini. Partiye 23 dakika var ve ben lavobaya gidip elimi yuzumu yikayip, kirpiklerimin sonuklugunu siyah bir eyyeliner ve biraz maskara ile kapatip, dudaklarima biraz isilti katmak yerine bu yaziyi yazmaya devam ediyorum, cunku hakkaten soylemek istediklerim var. Uzun yillardir soylenmeden yaptigim ama bugun etrafimdaki bir kac iyi ornekten aldigim (Allah korusun bu ornekleri bazi arkadaslar gorse ne tepki verirdi tahmin bile edemiyorum) feed-back'le artik soylenebiliyorum. Maalesef Tanri kadini kusursuz yaratmadi. Dogrusu kadinla erkek arasinda kadinin extra cabalarini saymazsak kucuk bir estetik farki var. Ama dedigim gibi, kusurlarimiz bizi yildiramaz, sisman miyiz, bir omur diyet yapabiliriz. Degerli erkegini zayif bir kadina kaptirma korkusu, kendi kendini olabildigine kucultmeye iten canli turu insan. Insan kendi turu uzerine belgesel yapmaya kalksa otlarin bocekleri kac defa geride birakir da, kendimizi irdelemiyelim diye dogada kaldirip altina bakmadigimiz tas kalmadi. Ne zaman sira bize gelicek, merakla bekliyorum. Partiye 10 dakika kaldi, musadenizle simdi gidip biraz hazirlanayim ama inanin bunu yapma sebebim tahmin ettiginizden daha onemli. Eger bunu simdi yapmazsam, butun gece cirkinligim yuzunden kizarip bozariyor olucam her konustugum insanin karsisinda. En azindan gecenin bir kismini kurtarmak icin birakin beni..

mutluluk, ama baska turlusu bu kez

2009-11-26T16:55:00.000-08:00

Butun hucrelerimde kiskanclik hormonunun koca bir gun boyunca kiskanclik objelerinden alinan veriye gore degisik zamanlarda salgilanip ardindan cekilmesi sonucu garip bir sarhosluk icindeyim. Insanin öküz gibi kiskanip caktirmiycam diye boğa gibi kasmasi ne garip birseymis bugun anladim. Yazima malzeme ediyor olmam sakin olaki bunu kucumsemenize yol acmasin, bilakis kiskancliktan yaziya siginmis diye dusunun. Kafasi oyle allak bullak olmus ki kosa kosa yazmaya gelmis deyin hatta. Bir gun icinde yarisi yalandan, yani caktirmama kaygisiyla, yarisi hormonun geri cekilmesi sirasindaki gevseme anlarindan gelen sacma salak "up" hallerle; goz kapaklarimda ve midemde yanma, butun hucrelerimde ates basmasi ve buna bagli mide bulantisi seklinde ortaya cikan kiskanclik nobetleri arasinda neler oldugun anlayamazken bir firsatini bulsam da hickiriklara bogulmadan ortami terk edebilsem, yalniz kalabilecegim bir yerlere gidebilsem diye dusunurken, cepecevre sarilmis oldugunun farkina varip iyice aglamakli olmak neymis bugun oyle guzel anladim ki, nasil guzel anlatsam da eksik kalir. Tabi bunla kalmadi hayatin bugun bana verdigi ders; bir de uzerine dunya adaletine inancim geldi. Hayatin bana borclarini bir bir odedigini gormem ve bu hesaplasmanin boyle erkenden olusu beni killandirmadi da diyemem. Aslinda ozgurluge tehdit olarak gordugumden olsa ki borclu olmayi da olunmayi da sevmem. Bugunku adalet durumundan haz duyabilmemin sebebi ancak bu olsa gerek. Tabi, adaletin de oteki tarafa birakilmadigini gormek ayri bir mutluluktu, bu konuyu burda irdelemiycek olsam da. Dedigim gibi su anda hafif bir sarhosluk halindeyim ve kiskanclik hissinin ne kadar tehlikeli olabilecegini damarlarimda fazlasiyla hissedebiliyorum. Aklimla ne kadar hareketlerimi rasyonellige dogru zorlasam da kiskancligimin galip geldigi an ortaligi toz duman edecegini, aklin anasini avradini duz gidecegini goruyorum. Kasilma ve gevseme anlarinin garip ve hosumsu hissiyati disinda, entellektuel bir tarafim vucudumun bugun bana yasattiklarini zenginlik olarak kabul ediyor. Aaah, gun bitmedi ki daha....Bu aksam nasil olacak diye merak ediyorum: kiskanclik nesnelerim aklimi daha fazla "challenge" edecek mi diye korkuyorum. Lutfen etmesin, bugun eridim bittim zaten fazlasiyla, kendimi dizginleyecek guc de kalmadi, kiskancin halinden de anlayacak durumda da degil ki bu his altinda mecburen nesnellesmis sevgili dostlarim.
Yavas yavas isiniyorum yine...

2009-11-12T10:48:00.000-08:00

Biseyler yazmaliyim, diye kalemi aldim elime, son birkac saattir hayalini kurdugum kalemi iste. Bazi gunler oyle bosluk hissi oluyor ki, sanki o boslugu anlamanin tek yolu yazmak gibi geliyor. Oyle ki yasamin icindeki yazma bosluklari haline geliyorlar. Yazi bu kadar mi onemli? yazmazken bile onemliydi (yazabilmek adina doldurulmus onca gunluk'e atifta bulunarak) Bir turlu tatmin edilemiyen bir ihtiyacti.

Bu yazma boslugunda neyin uzerine gitmeli diye dusunuyorum; o kadar cok sey var ki yalniz hepsi cok uzakta, sonuk , icinde oldugum an kadar sonuk. Disarida bir donukluk var, bir anda yasamin disinda kalmis bulmak gibi, dans ederken bir figuru kacirmis olmak, bildigin bir yerlerden tekrar baslamak uzre beklemek gibi. O kadar heyecanli degil ama absurd iste; icinde oldugun seyin seni disari atmasi durumu... Bir taraftan nasil disarida kaldigini merak etmen, ote yandan nerde ve nasil basladigini merak etmen. Ama ayni anda birileri dansa devam ediyor, pik yapiyor, dansin/dahil oldugu yasam akiminin icinde yeni zevkler kesfediyor, sasakaliyor onun surprizlerine.

Bu aralar "eskiden olsa..." larla baslayan dusunceler aklima geliyor. Simdi bir tanesi daha geldi: eskiden olsa uzun uzun kendimi anlatirdim, kendime yakiniligi itibariyle anlamasi ve

boylece yazmasi en kolay sey oldugundan. O yuzden yazma ihtiyacima malzeme olurdum. Simdi artik bu durumun degismis olmasi cok hosuma gidiyor.

Yazmak icinde anlamayi getiren bisey, anladiklarimizin yaziyla ortaya cikip , anlasilirliklarini ilan ettikleri yer yazi. Ya da nasil yazdiginin, nasil anladigini belirlerdigini bildiginden yaziyla disardaki kaosu allaman-pullaman, kesmen-bicmen, boyaman. Yasami ve anilari arzuna gore sekillendirmen ve ikinci bir modifikasyona yani yazmaya ya da yazmaya denk bir hatirlamaya kadar oylece tutmak. Kitabimi yazmak adina icinde oldugum heyecan ve bu anin dogru zaman oldugunu dusunmemi saglayan sey de o hikayeleri artik yorumlayacak olgunluga erismem saniyorum. Hikayeler goremedikce yazi yok...ve beynimim apayri bir kosesinin onlarin yok olmasi yerine zenginlik olarak az masrafla bunyesine almaya karar vermesi. Yani kendisinde gelecek gordugun bir insani az egiterek bunyende calistirmaya baslamaya karar vermen gibi.

ne gidesi var ne de kalasi

2009-08-13T11:48:00.000-07:00

Eylemsizlik prensibi iste, gitmek zor cunku kopmak zor, kalmak zor cunku hersey tuketilmis ve zor bunca bilinmislik icinde heyecanlar ummak.

Yazin sonu da bahar

2009-08-13T04:39:00.000-07:00

Blogumun acilis yazisi,
Oyunkurdu dostumun blogunu okuduktan sonra birkac gundur dis faktorlerin bilemedigim cagrisimlari sonucu ortaya cikmis tek kayda deger duygu olan depresif ama ote yandan da depresiflige yozlasma boyutunda alismis zihnimin bunda huzur ve dinginlik cikariyor olusunun az celisik hallaerini poykurmek istiyorum. Sevildigim mekanda anlasilmaz anlasilirken dogal olarak sevilmez, sevilme ihtiyacinin sartlanma olduguna inanmis, inanmanin ise sadece bir secim oldugunu dusunurken, iste sadece dusunurken solugu burda aldim. Yazin sonu, son bahar... her seferinde oldugu gibi yine evde bir sakinlik, temiz bir aydinlik ve disardan gelen cocuk sesleri...Bu kez cok dinlemeye vakit yok yalniz; yeterince dinlesem bu sessizligi, kesin biseyler gelecek bir yerlerden ama dedim ya, her ne kadar tekrari sevmesem de, vakit yok iste... Paralel dunyalari(m) arasindaki yolculuga cikmaya bir kac gun kaldi. Gucsuz gorunebilme luksunu kullanmak icin son gunler yani. Biliyorum henuz bisey soylemedim, soylemeyi de planlamiyorum ama kulaginizi yaklastirin biraz, gizli bisey soyluycem ona son olarak, hazir misiniz:
Oof, off!!!